Að kjósa forseta snýst um tilfinningu fyrir frambjóðendunum.  Hvort þú viljir fá tiltekinn einstakling inn í stofu til þín gegnum sjónvarpið næstu fjögur árin. Að kjósa forseta snýst um tíðaranda.

Eftir 20 ára þaulsetu fyrri forseta sem virkjaði synjunarvaldið og beitti því nokkrum sinnum, hlýtur að vera kominn aftur tími á hefðbundnari forseta sem setur sjálfan sig ekki alltaf í forgrunn allra deilumála samfélagsins.

Forsetaembættið á að sameina þjóðina frekar en sundra.  Guðni, Andri og Halla virðast vera á þeirri línu og ættu að eiga sviðið. Úrelti frambjóðandinn úr Hádegismóum hefur þarna fátt að gera.  Get ekki sagt að ég hlakki til næsta mánaðar með skítadreifara Davíðs á fullum styrk.

Mikið var nú gott hjá Ólafi að hætta við að hætta við að hætta.  Allt annað að sjá manninn. Fínt að karlgarmurinn sá að sér og kaus meiri tíma með ástvinum sínum í stað þess að hanga á Bessastöðum upp á von og óvon um óvissu landsins.  Enginn er ómissandi.

Í stað Ólafs haltraði önnur risaeðla, nú úr Hádegismóum, inn á völlinn og lýsti sig ómissandi.  Dabba Grensás finnst hann ekki hafa sungið sitt síðasta þegar kemur að stjórn landsins.  Einn póstur er eftir.  Þó segist hann ekki hafa neinn sérstakan metnað til að verða forseti.  Rétt eins og hann sé að gera einhverjum hópi af fólki (Sjálfstæðisfólki) greiða með því að bjóða sig fram. Bjóða upp á valkost gegn Guðna Th. og Andra Snæ.

Nú hefur Guðni Th. haft langmesta fylgið í þremur síðustu skoðanakönnunum, og er studdur af mörgu Sjálfstæðisfólki á miðjum aldri.  Frjálslyndu fólki sem hefur ekki fengið að láta ljós sitt skína sem skyldi í flokknum fyrir íhaldssömum græðgispungum sem þar enn ráða öllu þrátt fyrir hrunið 2008.

Sem skýrir af hverju Dabbi kóngur verður ekki forseti 25. júní næstkomandi. Hans eigin flokkssystkini styðja hann ekki einu sinni til fulls.  Stór hluti þeirra styður Guðna Th. rétt eins og fólk úr flestum öðrum flokkum nema kannski Vinstri-Grænum og Pírötum sem fylkja sér mörg á bak við Andra Snæ.

Meirihlutinn nennir ekki að fá enn einn stjórnmálaleiðtogann sem forseta. Kominn er tími á annan Kristján Eldjárn.  Vinsælan og geðþekkan aðila úr fræðaheiminum. Venjulegan mann með fjölskyldu sem hjólar með börnunum sínum í leik- og grunnskóla. Gaur sem ber sér ekki á brjóst og viðurkennir að hafa ekki svör við öllum vandamálum heimsins en viljann til að takast á við þau.  Að hann muni gera mistök og mismæla sig eins og aðrir.  Mannlegur og breyskur einstaklingur eins og við hin.  Við þurfum ekki lengur óskeikulan konung sem forseta sem telur sig ómissandi.

Í fullkomnara samfélagi stæði baráttan um Bessastaði án aðkomu Ólafs Ragnars eða Davíðs Oddssonar, en sögur segja að sá síðarnefndi muni tilkynna um framboð sitt fyrir hádegi í dag hjá Páli Magnússyni á Bylgjunni. Vonandi er sú flökkusaga djók, lygi eða bara blautur draumur Hannesar Hólmsteins.

Hvers vegna getur gamla Ísland ekki látið af völdum og farið á eftirlaun. Hvaða endemis frekja er þetta eiginlega?  Verður að tryggja að núverandi stjórn geti sölsað undir sig fleiri ríkiseignir á spottprísi áður en hún neyðist til að láta af völdum?  Verður varðhundur og klappstýra Sjálfstæðisflokks og Framsóknar að sitja á Bessastöðum á meðan þeir glæpir verða framdir gegn Íslendingum?

Skynsöm þjóð myndi hunsa gamlar risaeðlur og kjósa milli allra hinna frambjóðendanna. En ekki Íslendingar.  Við leitum þangað þar sem við erum kvöldust og pössum okkur á að heiðra skálkinn svo að hann skaði okkur ekki.

Þrælslund okkar og ótti við breytingar munu sjá til þess að gamall durgur mun sitja á Bessastöðum næstu fjögur árin.  Hvort það verður Ólafur eða Davíð skiptir minna máli. Þeir eru tvær hliðar sama peningsins.  Frambjóðendur spillta Íslands sem geymir eigur sínar í skattaskjólum og eftirlætur okkur hinum að greiða fyrir samneysluna.