Stjörnustríð heldur áfram í desember.

Svona leið mér meðan ég horfði á nýjustu stikluna.

Einhverjir ofurviðkvæmir þingmenn þoldu ekki að ganga undir bandaríska fánann hjá American Bar og heimtuðu að hann yrði fjarlægður, sem og úr varð fyrir frekjuna í forseta Alþingis gagnvart leigusölum barsins. Enn fær þó þessi fallegi fáni að blakta Austurstrætismeginn.

Öllum að óvörum kom Vigdís Hauksdóttir með bestu rökin gegn þessu rugli. Fyrsta skipti sem við erum sammála um eitthvað. Þingmenn neyðast víst einnig til að ganga undir Evrópufánann og hafa aldrei mótmælt því þannig séð.

Þessir þingmenn sem fengu í magann yfir að ganga undir bandaríska fánann ættu að skammast sín. Virðing fyrir Alþingi er í algjöru lágmarki og þetta lið kvartar yfir fána erlends vinaríkis undir hvers verndar við lifðum af seinna stríð. Leggist aðeins í sögubækurnar og sýnið smá þakklæti. Við höfum bara grætt á samskiptum okkar við Bandaríkin.

Ég ber ugg í brjósti. Samfélagið virðist vera komast á heljarþröm. Verkföll komin í gang og fleiri í farvatninu. Enginn samningsvilji og fundarhöld árangurslaus. Á meðan hækkar stjórn Granda launin sín um tífalda prósentu þess sem þau bjóða fiskverkafólki sínu á gólfinu og greiða út arð til hluthafa nálægt þremur milljörðum eins og ekkert sé. Og þessi hvalmyrðandi tímaskekkja stjórnarformaður Jón Loftsson hellir svo bara olíu á eldinn með hroka sínum og skilningsleysi.

Mig langar ekkert í verkfall. Bara gamaldags baráttuaðferð sem litlu skilar þegar upp er staðið og bitnar helst á þeim sem berjast fyrir bættum kjörum sínum meðan ríka pakkið lifir í vellystingum. Væri nær að hóta að skjóta einhverja silkihúfuna í hausinn. Án efa mun skilvirkari og fljótlegri aðferð.