Kom sjálfum mér á óvart eftir vinnu á föstudaginn. Sat vagninn úr vinnu alla leið í Smáralind og stormaði beint inn í Dressman XL. Mátaði buxur í gríð og erg. Keypti tvennar og veit núna hvaða stærð ég þarf. Svitnaði ekki neitt og leið bara vel inni í búðinni. Svo vel að kona nokkur með manninn sinn í eftirdragi taldi mig vera starfsmann þar sem ég rótaði í fatarekkum milli mátunar.

Baráttan við félagsfælnina heldur áfram með góðum árangri. Og gaman að komast að því að seld séu smekkleg föt fyrir fituhjassa eins og mig á viðráðanlegu verði. Þurfum ekki lengur að líta út eins og fávitar í allt of litlum spjörum. Mun heimsækja Dressman XL aftur. Og aðrar verslanir sem selja yfirstærðir.

Dýrið gengur laust!

Je suis Charlie! Skil ekki alveg þetta lið „Je ne suis pas Charlie!“ sem segist fordæma aftökur á blaðamönnum Charlie Hebdo en samþykkja ekki innihald skopmyndablaðsins. Hvernig geta þessir einstaklingar þóst styðja tjáningarfrelsið? Blaðamenn eru myrtir fyrir háð sitt og þetta fólk fer að vorkenna trúarsystkinum banamanna þeirra.

Og fer svo að væla yfir gaurum eins og mér sem benda á þetta misræmi í málflutningi þeirra í stað þess að skammast sín fyrir að traðka á gröf manna sem féllu fyrir hendi tveggja vesalinga sem notuðu trúarbrögð til að breiða yfir hatur sitt á málfrelsi.

Sálarball á Spot. Bauðst að fara með nokkrum félögum en hafnaði því. Meika engan veginn þrengslin þarna. Allar biðraðirnar við barinn og á salernin. Hitann og loftleysið inni á staðnum. Biðina eftir leigubíl að balli loknu. Fyrir mér er þetta tóm kvöl. Til hvers að greiða þrjúþúsund kall fyrir hana. Ekki eins og að fituhjassi eins og ég komist á séns innan um allt þetta Boot Camp og Cross Fit lið þarna. Þá er nú betur heima setið.