Ummælakerfi dv.is er því miður stundum sorptunna íslenskra skoðana.  En mikið vil ég ekki vera án þess því örsjaldan ná álit mér að skapi þar í gegn. Eins og að ekki eigi að loka burðardýr inni.  Glæpurinn er ekki þeirra heldur óþverranna sem fengu þau til verksins.

Geng jafnvel svo langt að ekki eigi einu sinni að loka óþverrana inni hafi þeir ekki framið ofbeldisglæpi.  Fjármunum samfélagsins er betur varið í heilbrigðis- og velferðarmál en að halda smyglurum og skattsvikurum uppi á Litla-Hrauni í mat og húsnæði.

Merkjum þetta lið og sjáum til þess að þau verða tekin fyrir í öllum tollafgreiðslum heimsins þegar þau ferðast í framtíðinni.  Stríðið gegn eiturlyfjum er löngu tapað. Ríki heimsins eru smá saman að fatta það og beina fjármunum sínum til þarfari mála.

Tilgangslaust að refsa þeim sem flytja inn og selja eiturlyf.  Fíklarnir verða bara að taka ábyrgð á sér sjálfum.  Leita sér hjálpar áður en þeir gefa upp öndina. Aðstandendur vilja eðlilega refsa einhverjum í stað þess að viðurkenna að ættingi þeirra sé eða hafi verið fíkill og aumingi.

Það er erfitt að staðsetja sig á litrófi stjórnmálanna.  Hef lengi talið mig vera frjálslyndan félagshyggjumann.  Á móti boðum, bönnum og reglum en með því að aðstoða þá sem þurfa á því að halda.

Taldi mig lengi vera hægrikrata en hef aldrei fundið mig almennilega innan Samfylkingarinnar, enda tómir afturbatakommar þar innanborðs.  Hef samt kosið þau til að kjósa eitthvað.  Efast um að ég geri það aftur.

Kann ekki við ritskoðunartilburði meðlima flokksins, pólítíska rétthugsun og fjölmenningarhugmyndir.  Forðast fólk sem telur sig hafa höndlað hinn eina sanna sannleika.  Það eru ætíð tvær hliðar eða fleiri á hverju máli.

Greinilega kominn tími á að kjósa eitthvað annað í næstu kosningum.

„Má bjóða þér að kaupa neyðarkallinn?“ hef ég verið spurður fyrir utan allar verslanir sem ég hef rekið inn nefið þessa helgi.  Ætíð afþakkað.  Hef engan áhuga á að greiða fyrir leitir að erlendum ferðamönnum upp á fjöllum.  Komið bara á tryggingakerfi svo allir fái sitt.

Finnst sérkennilegt að þegar ég hafði sagt „nei takk“ fékk ég svarið „takk fyrir stuðninginn“. Þrátt fyrir að hafa ekki keypt nokkurn skapaðan hlut.  Fannst eins og væri verið að hæðast að nísku minni.  En fattaði svo að setningin er til þess gerð að sá fræi samviskubits svo maður snúi til baka og kaupi neyðarkallinn.

Kaupi reyndar flugelda af Landsbjörg um áramót.  Sú söfnun dugir ekki lengur eftir að aðrir fóru að selja púður.  Svo neyðarkallinn er nauðsynlegur.  En það er ekki þar með sagt að ég neyðist til að kaupa hann.

Ekki frekar en álfinn, naglann, bleiku slaufuna, og annað styrkjadæmi.  Pólítísk rétthugsun heimtar að maður styrki allann fjandann fyrsta hvers mánaðar.