Fokk! Ég verð fertugur eftir rúma tvo mánuði.  Var tvítugur rétt í gær eða fyrradag.  Hvað varð um síðustu tuttugu ár?  Bjartsýnn gekk ég út í heiminn með stúdentspróf upp á vasann.  Tók mér hinsvegar sæti á hliðarlínunni og hóf biðina eftir lífinu.  Gerðist áhorfandi í stað þess að taka þátt.  Þorði ekki og tapaði næstum sjálfum mér í tómu rugli og vitleysu.

Get loksins horfst aftur í augu við sjálfan mig án þess að líta undan af skömm.  Hausinn er að skrúfast aftur á herðar mér.  Eitthvað nýtilegt er þar enn eftir.  Hef sæst á að lífið er núna en ekki einhvern tíma seinna.  Glataðar stundir koma aldrei aftur.  Ekki óttast.  Gríptu daginn!

Hildur Lilliendahl var valin maður ársins hjá DV.  Kommentakerfið á vefsíðu blaðsins fór í kjölfarið á hliðina. Þorri karlrembupunga og kvenníðinga landsins komu út úr skúmaskotum sínum og létu í ljós skoðun sína á valinu. Fannst þetta óhæfa.

DV á hrós skilið.  Hildur er virkilega hugrökk manneskja sem bendir okkur réttilega á að jafnrétti kynjanna er langt í frá náð.  Ef eitthvað er þá fer því aftur með nýjum kynslóðum.  Megum ekki sofna á verðinum.

Fyrir mér er vandamálið ekki einskorðað við karlmenn.  Margar konur vilja enn hafa það þannig að karlinn ráði ferðinni.  Þær hatast út í femínista og ala dætur sínar upp sem ambáttir fyrir karlpeninginn.  Láta þær þjóna bræðrum sínum og þrífa eftir þá.

Konur ekkert síður en karlar ala upp rembur.  Oft óaðvitandi.  Dekra drengina sína í svo mikið drasl að þeir heimta sömu þjónustu þegar þeir loks flytja úr hreiðrinu í sambúð.  Skilja svo ekkert í frekjunni hjá makanum sem krefst samvinnu á öllum sviðum.

Sterkar karlfyrirmyndir eru málið.  Þá meina ég andlega, ekki endilega vöðvabúnt.  Sannir karlmenn setja hagsmuni barna sinna framar öllu.  Koma fram við konur sem jafningja og félaga.  Sparka í rassinn á sonum sínum ef þeir fara haga sér eins og aumingjar gagnvart konum.

Fyrir mitt bráðum fjögurra ára atvinnuleysi drakk ég mig í svefn hvert kvöld í krafti góðæris og botnlausrar yfirdráttarheimildar.  Gat lifað eins og greifi þrátt fyrir lúsarlaun í hinum og þessum láglaunastörfum.  Svo kom hrunið og sparkið.

Komst fljótt að því með atvinnumissinum að tíu bjórar á kvöldi var ekki málið. Komst einnig að því að drykkjusýkin var ekki verri en svo að ég saknaði ekki sopans fyrir svefninn.  Líðanin fór skánandi upp frá því.

Félagsfælnin og mannafælnin minnkuðu smá saman og ég gat loksins farið í Smáralind og Kringluna án þess að fá taugaáfall.  Kvíðinn hvarf.  Rimlarnir á mínu sjálfskipaða fangelsi brustu.  Ég flutti úr rottuholunni í mannabústað.

Mér bauðst að taka aftur upp nám við Háskóla Íslands út á reikning Vinnumálastofnunar fyrir tæpum tveimur árum síðan.  Ein önn á bótum. Hausinn á mér var því miður ekki kominn á réttan stað eins og núna þegar ég er loks tilbúinn.

Langar ekki til að fara að starfa sem hálfgerður þræll á lágmarkslaunum næstu sex mánuðina hjá einhverri nánös sem vantar hræódýrt vinnuafl. Gubjartur Hannesson velferðarráðherra er barnalegur skáti sem trúir því virkilega að svona úrræði skili einhverju varanlegu.

Allt er gert til að lækka atvinnuleysisprósentuna fyrir kosningarnar í vor. Við aumingjarnir erum send út á Guð og gaddinn okkur til hvatningar.  Ég heimta að fá veitta B.A. gráðu í atvinnuleysi.  Minna má það ekki vera eftir að hafa sótt um og fengið neitun um störf í meira en þrjú ár.