Leggjum heykvíslunum og teljum upp á hundrað áður en við förum að tjá okkur um Skaupið.  Horfum á það í annað sinn áður en við förum að tjá okkur.  Hægt að gera það á sarpinum á ruv.is og youtube.com.

Raunar bráðfyndið að kommentaraddir dv.is bregðist hvað harðast við ádeilunni sem þau fengu.  Skilja ekki enn þá að orð þeirra má nota í dómsmálum gegn þeim.  Að ummæli á netinu séu jafngild og undirskrift fyrir dómi.  Orð bera ábyrgð.  Meitlið þau í stein áður en þið birtið þau sem athugasemdir á dv.is.

Og fyrir ykkur hin.  Er forsetinn ekki valdasjúkur?  Hefur ritstjóri Moggans ekki formann Sjálfstæðisflokksins í hundaól?  Er þjóðin ekki með líkamsrækt á heilanum og notar öpp og netið til að nudda árangri sínum framan í vini sína og vinnufélaga?  Er dóttir útvarpsstjóra ekki búin að taka íþróttadeildina yfir vegna þess að hún er „hæfust“?  Langar Steingrími Joð ekki að ráða yfir öllu landinu?

Skaupið á að vera beitt ádeila.  Annars er ekkert varið í það.  Nöldurseggir og neikvæðir einstaklingar eiga bara að gera eitthvað annað meðan það er á dagskrá.

Hjólastígarnir í Reykjavík eru snilld.  Gangandi og hjólandi þurfa þá ekki að óttast árekstur.  En þá er bara hálfur vandinn leystur.  Sumir á tveimur jafnfljótum eru voða fastir í hvoru meginn stígsins þeir ganga.  Mér er slétt sama og geng bara þar sem minnst er af klaka og hundaskít.

Skokkararnir eru verstir.  Þeir stýra helst ekki fram hjá neinum.  Get svarið það að ein af þessum horrenglum skellti öxlinni í mig þegar hann tók fram úr hlussunni mér.  Og horfði ólundarlega á mig.  Hefur eflaust meitt sig mun meira en ég.

Djöfull langaði mig til að skriðtækla kvikindið!  Hvað er helmingi léttari maður að snapa fæting?  Ég myndi brjóta hann í tvennt eins og trjágrein. – Djók. Bara fyndið þegar fólk lætur hlunk eins og mig fara í taugarnar á sér.

Þrátt fyrir að vera óvenju andlega hress svona skömmu fyrir Jól, þá er fátt við þessa hátíð sem vekur hjá mér tilhlökkun eða kátínu.  Þyrfti sennilega að eiga börn til að upplifa aftur hina barnslegu gleði æskunnar. En þar sem ég er fjarskyldur frændi Skröggs, þá er til lítils að hlakka.

Þegar jólalögin byrja að nauðga hlustir mínar í nóvember, þá hefst velgjan í maga mér. Stolnar og endurunnar, ítalskar aríur sem Bó heyrði fyrst sauðdrukkinn við sundlaugarbakkann.  Hjólavælið hans Stebba.  Ótal útgáfur af mömmu að slumma jólasveininn í stofunni í gær.

Hó, hó, hó auglýsingar fluttar með einróma röddu Kóka Jóla.  Krakkar heimta í skóinn.  Konur troða sér í kjólinn fyrir jólin.  Tugir tónleika öll kvöld aðventunnar.  Opið allan sólarhringinn.  Skvísan úr Pressu minnir á hvíldartímann.  Brunalyktin af kortunum berst út á götu.  Töflur sem bæta meltinguna seljast í bílförmum.

Jólasvínið stynur á borðum landsmanna og mig dauðlangar í kjúkling og hrísgrjón.  Hef heldur aldrei skilið hangiket.  Byrgi mig upp af AB mjólk og hrökkbrauði til að losa tveggja daga misþyrmingu úr þörmunum á Annan í Jólum. Er þá orðinn rjúkandi flak með allt of háan blóðþrýsting, harðlífi og sjóntruflanir.

Það sem ég legg á mig fyrir þessa hátíð!