Björn Zöega hefur gefist upp sem forstjóri Landsspítalans.  Skömmu eftir að hafa séð drög að komandi fjárlagafrumvarpi.  Eini forstjórinn sem hefur haldið sig innan fjárlaga og skorið inn að beini hjá stofnun sinni í veikrii von um að fá að byggja aftur upp með nýrri ríkisstjórn.  En nei, ekkert slíkt er í spilunum.

Fimm mínútum eftir afsögn Björns tilkynnir Kristján heilbrigðisráðherra að búið sé að finna eftirmann.  Það verði tilkynnt á þriðjudaginn fyrsta október.  Læknaráð spítalans óttast eðlilega að sá forstjóri verði pólítískt ráðinn.  Gárungarnir á netinu tala um að annar hvor Árninn, Matthiesen eða Johnsen muni fylla stöðuna sem bætur fyrir að falla út af þingi.

Fólk býðst við hverju sem er frá stjórninni.  Nóg er hún búin að skíta upp á bak frá því í vor.  Hefur hlaðið undir auðvaldið með því að slá bæði af veiðigjöld og hátekjuskatta.

Steininn mun taka úr þegar lýðurinn kemst að því í október – nóvember að vinnan við leiðréttingu húsnæðislána tefst fram á vorið 2014.  Jafnvel lengur vegna „óvissu“ í efnahagsmálum.

Hundruðir atvinnuleysingja sem síðasta hálfa árið hafa starfað hjá ríki og bæjarfélögum í gegnum Liðsstyrk Vinnumálastofnunar eru að detta aftur inn. Sennilegast inn á reikning bæjarfélaganna.  Ég er einn af þeim heppnu og býðst að minnsta kosti vinna til áramóta.  Jafnvel lengur ef meiri peningur finnst.

Albanskir nágrannar mínir tveimur götum neðar voru handteknir í rassíu lögreglunnar í vikunni sem er að líða.   Vissi reyndar ekkert af veru þeirra þar fyrr en fjölmiðlar fræddu mig.

Í símatíma síðdegis á Bylgjunni hringdi ung kona inn með last um störf lögreglunnar og Þorgeir Ástvaldsson spurði hvort hún tengdist málinu eitthvað og hún svaraði að hún væri unnusta eins mannanna.  Þögn sló á útsendinguna og maður gat heyrt saumnál falla.

Ég hefði viljað spyrja stúlkuna hvort sambandið væri orðið alvarlegt, því aðeins tæpar þrjár vikur væru síðan kærastinn hefði sleppt að mæta í flug heim eftir landsleikinn.  Og hvort hún styddi þjófnaði erlendra hælisleitenda. Brotist var inn í Lyfju í götunni fyrir neðan um síðustu helgi.

Löngu orðið tímabært að koma á „frímerki á rassinn“ stefnu yfir hælisleitendur sem brjóta lög landssins.  Höfum ekkert við svona lýð að gera.  Og ég spyr: Af hverju eru allir flóttamenn sem biðja um hæli hérlendis karlkyns?  Hvert fara konurnar?

Íslensk, pólítísk rétthugsun er stundum fyndin.  Gylfi Ægisson er einmitt staddur í henni miðri um þessar mundir.  Er hótað plötubrennum og þaðan af verra fyrir að hafa orð á því að ef til vill sé Gleðigangan ekki alveg við hæfi ungra barna. Af hverju má hans sjónarmið ekki heyrast?  Jafnvel þótt það jaðri við hommahatur. Sem það gerir reyndar ekki að mínu mati.

Rétthugsunin í kringum málefni samkynhneigðra er orðin svo stæk að fólk er umsvifalaust tekið af lífi á netinu ef það gerir athugasemd við Gaypride eða vogar sér að boða komu sína sem biskup landsins á Hátíð Vonar eftir viku þar sem Franklin Graham hommahatari mun halda tölu.

Mikill vill meira, segir máltækið.  Réttarstaða og lífsgæði samkynhneigðra eru með því besta á byggðu bóli hérlendis.  Umsnúningurinn hefur verið ævintýralegur síðan Hörður Torfason neyddist til að flýja land á áttunda áratugnum. Stuðningur þjóðarinnar er slíkur að Gleðigangan er orðinn annar 17. júni.

En sá stuðningur er sýnd veiði en ekki gefin.  Ef Samtökin ’78 ætla að taka alla af lífi sem þeim finnst halla að þeim orði, þá mun stuðningurinn smá saman hverfa. Mannréttindabarátta er ekki sannfærandi ef umræða í kringum hana er bönnuð.

Hinn þögli minnihluti þjóðarinnar verður að fá að tjá sig án þess að eiga von á opinberri aftöku fyrir skoðanir sínar.  Mig grunar að Frú Biskup sé ekki ein af þeim prestum sem styðja hjónavígslur samkynhneigðra þótt hún segi það ekki berum orðum.  Hún getur það ekki stöðu sinnar vegna, en gerir það þó með því að taka á móti umdeildum syni eins helsta predikara Norður-Ameríku.  Varla eigum við að hengja hana fyrir það?