Þráhyggja er hættuleg.  Getur jafnvel þróast út í geðsjúkdóm og orðið viðkomandi til hindrunar í lífinu.  Tel mig þar tala af nokkurri reynslu.  Var lengi fastur í sömu rispunni á lífsplötunni minni en hrökk loksins upp úr henni og gekkst við eigin sök.

Slíkar þráhyggjur eru oft þannig að þú getur lítið sem ekkert gert við þeim. Mér fannst allir vera á móti mér þegar sannleikurinn var sá að vandamálið lá aðeins hjá mér og engum öðrum.  Ég vann gegn sjálfum mér og kenndi öðrum um.

Eins fáranlegt og það hljómar þá var atvinnuleysið mér dulbúin blessun.  Þá loksins fékk ég næði til að horfast í augu við sjálfan mig.  Og ég bý að þessari sjálfskoðun.  Hún forðar mér frá því að mála skrattann á vegginn í hvert skipti sem einhver kemur illa fram við mig.

Hegðun annarra gagnvart mér er ekki lengur mitt vandamál.  Kemur mér ekkert við hvað öðrum finnst um mig.  Geta átt slíkt við sjálfa sig.  Er hættur að snöggreiðast slíkum fávitum og öskra á hefnd.  Reiði gagnvart öðrum er orkusuga sem ég er kátur að vera laus við.

Þess vegna finnst mér svo sorglegt þegar ég kynnist aðilum sem eru pikkfastir í sínu fari.  Tala þrotlaust um sama hlutinn og sjá ekki fram úr þráhyggju sinni.  Allt er öðrum um að kenna í þeirra augum.

Hvað á ég að segja við slíkt fólk?  Sennilega ekki neitt.  Þau neyðast til að ganga í gegnum sömu svipugöng og ég.  Og vonandi ná þau lendingu sem fyrst.  Lífið hefur upp á svo margt meira að bjóða en fingurbendingar á ímyndaða óvini.

Örlítil hlustun á símatíma Útvarps Sögu er góður skammtur af geðlyfjum. Líður alltaf betur á eftir.  Sannfærir mig um að ég sé bara nokkuð góður á geði.  Fer að hafa áhyggjur um leið og ég fer að hringja þangað inn.

Datt inn í umræðu um skoðanir Gylfa Ægis á gleðigöngunni eða „fjólubláa rassa út úr leðurbuxum“ og „sleika“ karlmanna.  Gengið sem hringdi inn sló hann þó út. Einn sagði homma vera með „konuheila“.  Kona ein skyldi ekkert í hneyksluninni gagnvart komu Franlin Graham hommahatara til landsins.  Hann boðaði tært orð Guðs.

Gunnar óféti náði auðvitað inn og drullaði yfir samkynhneigða.  Sú vesæla sál hatar allt og alla en fær samt alltaf að láta ljós sitt skína í símatímunum. Heyrist bara á viðbjóðslegri rödd hans hve aumur hann er.  Félagi hans Guðjón komst þó ekki inn, en hann hatar reyndar bara konur.

Rekstraraðilar Sögu fatta ekki að venjulegt fólk nennir ekki að hlusta alltaf á sama gengið spýja út eitri sínu í símatímum stöðvarinnar.  Ekki flókið að setja upp síu og bjóða öðrum að tjá sig um málefni dagsins.

Haustið nálgast og landslýð er að verða ljóst hvaða helvíti þeir kusu yfir sig enn einn ganginn.  Hvenær ætlum við að læra að flestir ef ekki allir stjórnmálaflokkar á Íslandi eru skipulögð glæpasamtök!

Menningarnótt næstu helgi með tilheyrandi strætisvagnaþurrð fyrri part dags og fullum foreldrum með barnakerrur um kvöldið.  Reyndar óvenju góð dagsskrá á sviðum beggja útvarpsstöðva.  Ljótt að sleppa því.  Má reyndar hlýða á báða tónleika beint.

Nenni nefnilega ekki niður í bæ.  Helvítis vesen að koma sér þangað og til baka. Er reyndar gaman að rölta um bæinn yfir daginn.  Fá sér eitthvað í gogginn og svo þrauka kvöldið.  Leiðinlegast finnst mér að leita uppi salernin.

Er reyndar löngu hættur að sulla á Menningarnótt.  Hef verið skraufþurr eins og klerkur við messugjörð síðustu árin.  Fer varla að breyta út frá vananum í ár ef ég skyldi slysast niður í bæ næsta laugardag.