Danmörk vann auðvitað og við í sautjánda.  Megum þakka fyrir að hafa komist í aðalkeppnina með þessi leiðindi.  Söngvarinn bjargaði okkur þangað með óaðfinnanlegum söng, framkomu og sjarma.

Við karlmenn erum einfaldar skepnur en við þekkjum sigurvegara strax og þau birtast.  Í okkar augum var löngu ljóst að Emilie hin danska myndi sigra en að aðrar þjóðir myndu þó bíta í hælana á henni.

Á íslenska netinu héldu fáar konur með Dönum og bölvuðu flytjandanum fyrir að vera berfætt eins og Loreen í fyrra.  Konur eru konum verstar.  Frekar kusu þær dökkhærða gaura með loðnar augabrýr.  Meira að segja hinn ungverski Ásgeir Trausti með húfuna sína komst langt.

Til hvers að klæðast húfu innandyra?  Eða setja á sig sólgleraugu eins og Armeníurokkararnir?  Tær sýndarmennska!  Ég er að minnsta kosti sáttur við að Rúmenía vann ekki með kontratenórsyngjandi vampírunni sem bar kross um hálsinn niður á bringu.

Sitting on a sofa on a Sunday afternoon
Going to the candidates debate
Laugh about it, shout about it
When you’ve got to choose
Ev’ry way you look at it, you lose

Simon and Garfunkel: Mrs. Robinson

Skiptir engu hver er kosinn.  Ekkert breytist.  Sama ruglið heldur áfram með örlítið breyttum forsendum.

Misskilningur kjósenda felst í því að trúa á mátt lýðræðissins.  Hugtaks sem hin ráðandi stétt kom með sem mótleik þegar bróðurpartur hins franska aðals hafði verið gerður höfðinu styttri með fallöxinni.

Lýðræðið var fundið upp til að sefa lýðinn.  Láta okkur trúa því að atkvæði okkar skipti einhverju máli í heildarmyndinni.  Svo er ekki og hefur aldrei verið.  Við kjósum og kerfi elítunnar túlkar svo úrslitin sér í hag.

Klárum byltinguna og hlífum engum hefðarhálsi.  Löngu tímabært að uppræta gamlar valda- og forréttindastéttir.  Öðruvísi verður engin framtíð fyrir okkur hin.

Stjórnarmyndunarviðræður taka að eilífu og enginn gerir athugasemd við ferlið. Ekki  einu sinni bóndinn á Bessastöðum.  Greinilegt orðið að þessir tveir flokkar eiga erfitt með að mynda stjórn.  Eitthvað stórt stendur í þeim.

Kannski kosningaloforðin sem þeir þurfa augljóslega að éta ofan í sig.  Nú er verið að smíða afsökunarbeiðnirnar hví komandi stjórn getur ekki orðið við þeim. Ástandið sé svo slæmt eftir stjórn vinstri flokkanna (þ.e. hrunflokkana sjálfa).

Skammur tími mun líða uns helmingur þjóðarinnar sér eftir að hafa kosið Silfurskeiðabandalagið yfir sig.  Einbeittur brotavilji þeirra hræðir mig.  Þeir ætla strax að uppræta stjórnkerfisbætur fyrri stjórnar og fjölga aftur ráðuneytum svo nægilega margir þingmenn fái nú bitlinga í formi ráðherraembætta.

Skattalækkanir gjaldþrota þjóðar kosta niðurskurð á velferðarkerfinu.  Afskriftir á lánum heimilanna kosta margra ára málaferli gagnvart gráðugum vogunarsjóðum. Samt kaus helmingur þjóðarinnar þessa fávita til valda.

Nú skil ég af hverju þessir flokkar vilja stytta námstímann að stúdentsprófi og menntun almennt.  Svo lýðurinn verði enn ómenntaðri og kjósi þá frekar.  Trú mín á þessu landi fer sífellt þverrandi.  Er farinn að safna fyrir brottförinni.  Hér heillar fátt lengur.