Þrammaði gjörsamlega yfir mig í gær.  Sem er gott mál.  Sérstaklega í svona vetrarstillu undir heiðskírum himni.  Getum víst ekki kvartað í borginni.  Auð jörð og við frostmark.

Nálægt göngubrúnni fyrir neðan Stekkjarbakka við Elliðaárdal er lítið hús kallað Skálará. Þar hlupu á móti mér heilu skararnir af gæfum kanínum og gæsum.  Héldu greinilega að ég ætti eitthvað handa þeim.  Átti fótum mínum fjör að launa samtímis sem ég fékk sting í hjartað yfir vesalings svöngu málleysingjunum.

Loksins opnar Bónus í grennd við mig niður á Nýbýlavegi.  Annar hver kjaftur Kópavogs mættur á svæðið ásamt mér.  Umferðaröngþveiti.  Allar kerrur í notkun.  Næstum kýldur út við innganginn.  Hvað er að fólki!

Varla þess virði að aka hverfa á milli fyrir nokkur opnunartilboð á nammi og gosi.  Sjálfur kom ég gangandi og fékk næstum jeppa upp í afturendann. Tvær ungar og glæsilegar konur með skellandi hæla og fangið fullt af vörum reyndu að troðast fremst í raðirnar.

„Hvers konar skipulag er eiginlega á þessari röð?“ æpti önnur þeirra pirruð. „Hvar er hraðkassinn?“ urraði hin hálfu verri. Sást skömmu seinna undir tómhentar iljarnar á þeim. Guð veit hvar vörurnar þeirra enduðu. Sennilega ofan í einhverjum frystinum.

Vogaði mér aftur rétt fyrir lokun í gær á öðrum degi opnunar.  Sama geðveikin í gangi nema að þær skapstirðu á hælunum voru fjarri góðu gamni.  Róast vonandi bráðum ástandið því að staðsetningin er alveg frábær og búðin flott.

Einhver illa vaknaður rumur lætur dæluna ganga gegn gengi asíuunglinga í anddyrinu á Smáralind og netið fer á hliðina … enn einu sinni.  Ásakanir um rasisma og heimsku gaursins vaða súðum. Eins og náunginn sé eitthvert einangrað og einstakt tilvik á Íslandi.

Manngreyið er bara að lýsa gremju og ótta heillar þjóðar við mögulegri kínverskri innrás inn í landið með Huang Nubo í fararbroddi. Erum ekki öll jafn sátt og Samspillingin við að útlendingar eignist landið og miðin.  Erlend fjárfesting er eitt.  Erlend yfirráð eru annað.