Verð að viðurkenna að ég er frekar hugsi yfir djúpri andúð kynbræðra minna á Þóru Arnórsdóttur.  Sérstaklega þeirra sem eru á svipuðum aldri og við.  Mér finnst þeir opinbera karlrembu sína.  Staðfesta fyrir okkur hinum að þeir vilja drottna yfir konum í krafti kyns síns.

Mörgum körlum finnst erfitt að sjá konur í valdastöðum.  Þó náði Vigdís kjöri 1980 og ekki síst fyrir atkvæði karla.  Kannski vex körlum í augum að nýbökuð móðir skuli dirfast að sækja fram á völlinn þegar þeir sjálfir nenna varla upp úr sófanum heima hjá sér meðan konan þeirra þjónar þeim og skeinir eftir salernisferðir.

Ef til vill sigraði Vigdís því hún var einhleyp.  Þolir karlþjóðin ekki að gift þriggja barna móðir verði forseti?  Trúa þeir virkilega að Dorrit hafi engin áhrif á ákvarðanir Ólafs.  Að meiri hætta sé á því að karlkyns maki hafi áhrif á forsetann?

Af hverju má kvenkyns forseti ekki eiga sterkan maka sem stendur henni við hlið?  Er það vegna þess að karlpungar þessa lands telja sjálfsagt að karlar ráði ferðinni í hjónabandinu og taki allar meiriháttar ákvarðanir?  Að gift kona sem sækist eftir embætti forseta landsins hljóti að vera undir hæl maka síns?

Nei, frekar vilja þessir pungar kjósa nær sjötuga klappstýru útrásarinnar áfram svo hann geti slegið met með því að hanga á embættinu í tvo áratugi og tryggt komandi ríkisstjórn hrunflokkanna í sessi að ári liðnu.

Framtíðin er ætíð óviss.  Ekkert nýtt að hún sé það einmitt núna.  Að telja sig vera ómissandi ber vott um mikinn hroka og sjálfsdýrkun. Þannig forseta vilja pungarnir áfram.  Annars hrynur þeirra veröld.

Kappræður frambjóðenda á Stöð 2 voru þvílíkt misheppnaðar.  Um leið og þær hófust vissi ég að þær hefðu strax siglt í strand.  Upplagið var hið sama.  Að Þóra og Ólafur myndu takast á í lokin.  Auðvitað sættu ekki allir frambjóðendur sig við slík skipti og yfirgáfu Hörpuna.

Ekki batnaði útsendingin eftir það.  Spyrlarnir voru bæði dónalegir og illa undirbúnir.  Hann jafn freðinn og venjulega og hún í miklum vandræðum með að leyna andúð sinni á sitjandi forseta.  Gott ef ég mátti ekki greina góðlátlegt glott hjá Þóru yfir klúðurslegri stjórn parsins á umræðunum.

Hefði ekki verið fyrir Herdísi hefði tveggja turna tal gengið út þáttinn.  Á hún jafn mikla þökk skylda fyrir að hafa setið áfram og Andrea, Ari Trausti og Hannes fyrir að hafa ekki látið misbjóða sér frekar af hendi fréttastofu Stöðvar 2.

Hefði samt þótt skárra ef Herdís og Þóra hefðu gengið út ásamt hinum og skilið karlugluna eina eftir í settinu.  Svona ósanngjarnar kappræður eiga sér engan tilverurétt.  Enda nennti ég varla að horfa á þær.  Skipti þó öðru hvoru yfir á þær meðan ég horfði á Landann og Höllina (Borgen).

Djörf vinstristjórn vill sækja frekari greiðslur úr digrum sjóðum útgerðarmanna fyrir aðgang þeirra að sameiginlegri auðlind þjóðarinnar.  Kvótagreifarnir svara með því að kyrrsetja flotann í allt að vikutíma.  Láta eins og óþekkir krakkar. Hvernig er hægt að hafa samúð með svona fólki á sjálfan sjómannadaginn?

Alveg er frábært að fylgjast með þrælunum þeirra syngja í kór í auglýsingaherferðinni sem hefur dunið á landsmönnum síðustu vikur.  Það fer enginn á hausinn þó útgerðirnar neyðist til að greiða aðeins meira af ofurgróða sínum til ríkissjóðs.

Af hverju eru sjómenn að selja merki í tilefni dagsins til að safna fyrir betri björgunarbúnaði um borð í togurum landsins?  Á útgerðin ekki að greiða fyrir fullkomnasta búnað sem völ er á hverju sinni fyrir starfsmenn sína?

LÍÚ;  lærið smá auðmýkt og sýnið þakklæti!  Mjög fáir njóta þeirra forréttinda að fæðast Íslendingar. Enn færri fá að sækja sjóinn.  Deilið kjörunum betur með okkur hinum!