Viðurkenni fúslega að ég hélt með gamla manninum sem svo reyndist vera næst elsti keppandinn í Baku.  Ein af rússnesku ömmunum er víst ári eldri en hann. Bömmer!

Engelbert Humperdinck skilaði sínu að mínu mati en hefði mátt sleppa lokaöskrinu.  Sá gamli fékk loksins draum sinn uppfylltan með því að taka þátt. Hafði reynt að komast í keppnina fyrir fjörtíu og fimm árum án árangurs. Öðlaðist reyndar heimsfrægð stuttu seinna.

Ég er veikur fyrir fallegum enskum framburði rétt eins og Eiríkur Hauksson. Þvílíkur munur að hlýða á eldri, enskan herramann syngja fallegt ástarljóð. Hreinasta unun.  En slíkur flutningur er ekki fyrir alla. Skiljanlega.

Voðalega held ég að þeir sem mæla á móti því að hætt verði að skrifa um „meintar“ nauðganir í blöð og netmiðla séu skaddaðir einstaklingar.  Jafnvel smá hlynntir því að konur séu teknar með valdi á djamminu.  Að slíkt sé bara hluti af leiknum.

Af hverju er alltaf ritað um „meintar“ nauðganir en aldrei meinta líkamsárás eða meint innbrot?  Vegna þess að sá (varla sú) sem gælir við lyklaborðið þá stundina hefur einhvern tíma orðið fyrir höfnun konu og trúir því statt og stöðugt að stundum sé ekkert að marka slíkar neitanir á nánari kynnum.  Að hún sé að leika sér að honum.  Og þess vegna þurfi karlmaðurinn stundum að taka málin í sínar hendur og ganga „ákveðið“ fram til að koma málum af stað.  Slíkt geti varla talist til nauðgunar.

„Meint“ nauðgun á prenti er jafngildi þess að fórnarlambinu sé nauðgað aftur frammi fyrir alþjóð.  Nauðgunarkærur eru sjaldnast misskilningur.  Og ölvunarástand eða klæðnaður fórnarlamba slíks glæps eiga ekki að skipta neinu máli.  Nauðgun er aldrei réttlætanleg!  Ekki frekar en annað ofbeldi.

Botnlausar væntingar íslenskrar þjóðar sigldu í strand í gær.  Lentum í 19. sæti og því fá handhafar ÓB-lykla samsvarandi aukinn afslátt í dag af rándýrum bensínlítranum.  Persónulega er ég ekkert hissa.  Við þessu var að búast.

Íslenska atriðið var fullkomið.  Vel flutt og flott.  En það er einmitt málið.  Það virtist of vel æft.  Næstum því þýskt í nákvæmni sinni.  Vantaði bara svolitla leikgleði í það og pláss fyrir túlkun í samanburði við mörg hin lögin.

Sænska sigurlagið má eiga það að vera sambland af drama og dansi.  Og hreinum þokka flytjandans.  That X-factor!  Þannig er það bara.  Sorry íslensk þjóð sem var búin að fá ást á Grétu og Jónsa!  Gengur bara betur næst.