Fyrsta félagið á landinu sem var stofnað sem handknattleiksfélag er loksins orðið Íslandsmeistarar.  Til hamingju HK!

Mætti liðinu á heimleið frá Hamraborginni.  Þeir voru í langferðarbíl í fylgd tveggja vaskra lögregluþjóna úr bifhjóladeild.

Ég tók stoltur ofan hafnarboltahúfuna og  veifaði þeim.  Uppskar við það mikið öskur og ótal skálanir liðsmanna vopnuðum íslenskættuðum bjórdósum.

Svona stundum missir fólk af sem ferðast bara með blikkbeljum og nennir ekki að rölta út í búð á fallegum vorkvöldum.

Þrammaði fyrir allan peninginn í gær.  Og komst að því að betra er að borða minna og oftar heldur en að gúffa í sig tveimur risamáltíðum á ókristilegum tímum sólarhringsins.

Fór í tvo göngutúra yfir daginn og varð að bæta á tankinn milli þeirra.  Spratt upp eins og Stjáni Blái við einn banana og gat haldið áfram þramminu.  Skrokkurinn er bara eins Mr. Fusion úr Back To The Future.  Þarf bara smá rusl og vökva með reglulegu millibili.  Og hreyfingu.

Hef komist að því að blaðalestur og neysla matar fara illa saman.  Hætti ekki að troða í mig fyrir snepillinn er búinn.  Og því miður er ég ekkert sérstaklega hraðlæs.  Er því búinn að slíta þessar tvær athafnir í sundur.

Ætti kannski að taka afa til fyrirmyndar og borða standandi eins og hann gerði oft við skurðarbrettið með hnífinn að sneiða niður lax á brauðsneið.  Annar hver biti endaði reyndar upp í honum.

Kynslóð ömmu og afa borðaði mun fituminni mat en mín gerir.  Og nær náttúrunni.  Óunnið kjöt og spriklandi fisk úr hafinu.  Helst að þau yrðu á mis við grænmeti og ávexti.  Og þau borðuðu sjaldan yfir sig eins og við teljum eðlilegt.

Skrítið hvernig ein verslunarferð getur breytt miklu.  Píndi sjálfan mig til að þræða Laugaveginn í leit að brókum.  Leit meira að segja inn í báðar Rauðakrossbúðirnar en fann ekki neitt á fíl eins og mig.  Datt loksins niður á tveggja manna tjald í Dressmann sem smellpassaði á mig.

Var búinn að gleyma þessari góðu tilfinningu sem brýst fram eftir góð fatakaup.  Tilhlökkuninni að klæðast nýrri flík við næstu mannamót.  Hef ekki þorað inn í fataverslanir í lengri tíma af ótta við að ekkert passi á mig.  Er vissulega á mörkunum.  Má ekki fitna mikið meira.

Ef þetta er ekki hvatning til að grennast þá veit ég ekki hvað!  Fatakaup eru góð fyrir sálina.  Skil betur konur sem líður illa ef þær komast ekki í búðir að skoða skó og föt.  Mikil slökun í því fólgin að þræða fataverslanir.

Annars er ég með blæti fyrir bókaverslunum.  Nægir að líta inn í eina slíka til að ná áttum.  Sérstaklega við það að skoða penna.  Þeir róa hug minn.  Og líka ólínustrikaðar bækur.  Einnig byssur.  Þær veita mér hugarró.  Veit ekki af hverju.