Sumar kvikmyndir eru þess eðlis að ég verð að horfa á þær með reglulegu millibili.  Mega helst ekki meira en ár eða tvö líða á milli.  Í þessum flokki eru margar góðar ræmur.  Til að mynda:

Grease, Dirty Dancing, Starwars, Back To The Future, Saving Private Ryan, Memphis Belle, Roadhouse, Die Hard, The Patriot, That Thing You Do, Walk The Line, Quigley Down Under,  o.s.frv.

Bættu endilega við myndum sem ég hef gleymt í ummælum.

Fjölmenning er gæluverkefni margra stjórnmálakvenna á vinstri vængnum.  Gott og blessað þannig séð.  Eins langt og það nær.  Hugmyndin um blandað samfélag í sátt og samlyndi er flott en draumsýn ein.

Efasemdarfólki er bent á Bandaríki Norður-Ameríku og þá sérstaklega suðupottinn New York.  Fatta ekki að borginni þeirri er skipt upp í hverfi þar sem hver kynþáttur heldur sig.  110 stræti og neðar eru heimkynni blökkumanna og spænskumælandi. Þar þrá allir að komast yfir 110 stræti og meika það.

Á Manhattan er lituðum ekki einu sinni hleypt inn í hverfisklúbbana.  Hvað þá inn í fínu, hvítu hverfin.  Hið eina sem hin ýmsu þjóðarbrot sem byggja Bandaríkin fjölmenna sig um er að vera fyrst og fremst bandarísk í hugsun.  Berjast og deyja fyrir landið sitt.  Þannig er ameríska fjölmenningin í hnotskurn.

Það nennir enginn að búa við múslimahróp frá moskuturni fimm sinnum á dag.  Hvað þá að verða vitni að þeirri kvennakúgun sem þeir stunda hvar sem þeir eru niðurkomnir í heiminum.  Heiðursmorð eiga sér jafnvel stað á Norðurlöndunum.

Fólk sem flytur til vesturlanda verður að tileinka sér vestrænan hugsunarhátt.  Annars getur þetta lið bara farið aftur heim til sín í myrkar miðaldir kúgunar og heiðursmorða.  Við eigum ekki að breyta okkur til að þóknast fólki frá mun íhaldssamari menningarsamfélögum.  Við ætlum áfram en ekki aftur.

Gleymi því ekki þegar einhver grunnskóli í Reykjavík ætlaði að taka svínakjöt af matseðlinum til að þóknast fjölmenningunni.  Eða þegar ég afgreiddi þrjá múslimska unglinga í Select með þá vitneskju í kollinum að langborgarar voru að mestu úr svínakjöti en ekki nautakjöti eins og þau héldu.  Þorði ekki að segja þeim það.  Var hræddur um að þau myndu kasta upp á gólfið.

Hvarvetna sem ég hef stigið niður fæti í lífinu hef ég rekist á múra stéttarskiptingar og klíkumyndunar.  Sú mýta að Ísland sé án lagskiptinga er tóm þvæla.

Sumir telja sig hærra setta og gera allt til að verja stöðu sína þegar þeim finnst stöðu sinni ógnað.  Þarna eru á ferð forréttindapésar sem eru vanir að fá allt upp í hendurnar gegnum flokkslínur og ættartengsl.

Gott dæmi er gjörvöll embættismannastétt landsins.  Þar kemst enginn inn nema í gengnum klíkubönd ættar eða flokks.  Fólk með gömul dönskuskotin ættarnöfn kemst sjálfkrafa inn, enda komið af gömlu embættismönnunum sem þjónuðu Dönum.

Svona er þetta líka í fyrirtækjunum.  Sérstaklega þeim stóru.  Þrepaskipting og hópamyndun.  Sumir eiga sér aldrei von.  Er haldið utan við og niðri allan starfstímann.  Fyrir það eitt að opna á sér kjaftinn og tala kjarnyrta íslensku.  Slíkt er illa séð og þannig einstaklingar taldir ætla sér eitthvað meira en þeim ber.  Það má ekki rugga bátnum.