Alþýðulýðveldið Ísland heldur áfram að þróast.  Er svo komið að í stað fleiri bílastæðahúsa munu reiðhjólaskýli rísa handa starfsfólki stjórnarráðsins sem skiptir óðum út bílnum fyrir reiðhjólið.

Ráðherrar munu þó áfram halda sínum bílstjórum og eðalvögnum.

Datt inn á Útvarp Sögu þar sem verið var að ræða við einn flóttamanninn sem býr og starfar í Noregi.  Allt er okkur í óhag í samanburði.  Þar með talin óvirk verkalýðshreyfing og verðtrygging sem er tímaskekkja.

Þar vinnur fólk saman en ekki hvert í sínu horni eins og við.  Framleiðnin er mun hærri.  Þar mætir fólk stundvíslega og stundar sína vinnu í stað þess að draga lappirnar, hanga í símanum og skreppa allan daginn.

Er svo margt vitlaust hérlendis og má ekki breyta.  Gamlir varðhundar láta sitt ekki eftir án þess að glefsa.  Til hvers erum við með verkalýðshreyfingu sem gerir ekki rassgat fyrir félagsmenn sína?  Og svíkur bótaþega til hægri og vinstri.

Dálæti mitt á eldri sveitatónlist er rannsóknarefni fyrir suma en ekki fyrir mig.  Var alinn upp með henni í gegnum kanaútvarpið á bíltúrum með pabba.

Örverpið ég sem hafði hvorki áhuga á fótbolta né nokkru öðru var sendur í ökuferðir með gamla manninum þegar mamma þurfti smá hvíld.

Höfðum kannski ekki mikið að spjalla þegar ég var í yngri kantinum en aldrei kvartaði ég yfir tónlistinni sem hljómaði úr bílaútvarpinu.  Hún var eitthvað svo kunnugleg og þægileg.  Og áreynslulaus áheyrnar.

Gleymdi svo kántrýinu lengi vel en fór að hlýða aftur á það þegar Trausti vinur skrifaði fyrir mig disk þar sem flestir smellir Johnny Cash komu við sögu.  Þetta var nokkrum árum fyrir fráfall meistarans og loks myndarinnar um hann.

Þess vegna var svo gaman að fara tvisvar einn á I Walk The Line  í bíó fyrir gjafamiðana sem Tums bróðir gaf mér í Regnbogann.  Ég kunni flest lögin utan af.  Nema kannski Cocaine Blues.

Hérna fyrir ofan er myndband með sennilega bestu sveitasöngkonu sjöunda áratugarins ef ekki tuttugustu aldarinnar.  Connie Smith.  Hún er orðin sjötug blessunin og enn að.