Merkilegur andskoti.  Í Eyjum er maður laminn í hausinn af þekktum ofbeldismanni og það er fyrsta frétt. Honum var svo sleppt aftur inn í dal til að lemja fleiri í hausinn.

Næst er sagt frá stúlku sem „tilkynnti“ nauðgun.  Málið er í rannsókn og lögreglan verst allra frétta.  Greinilega viðkvæmt fyrir Þjóðhátíðarnefnd.  Ofbeldi og eiturlyf eru það hinsvegar ekki.

Myndavélakerfið er lofað í máli hrottans en Bleikir fílar harma nauðgunina og hrósa jafnframt fórnarlambinu fyrir að koma fram.  Hvar voruð þið þegar á hana var ráðist?  Hvernig væri að dröslast á fætur og finna gerandann. Sparka svo hressilega milli fóta hans.

Nei, allir eru bara voða sorrý.  Greyið stelpan að lenda í þessu.  Forvörn er ekki nóg. Eftirfylgni verður að fylgja með þegar rándýr nær að koma fram vilja sínum. Hundeltið kvikindið og geldið hann á staðnum með pungspörkum.  Dómskerfið mun bara sýkna hann.

Skil ekki þessa linkind gagnvart nauðgurum og barnaníðingum.  Engu líkara en að karllægt kerfið vilji ekki minnka eigin möguleika á sýknu ef þeir skyldu „lenda“ í því sjálfir að nauðga eða misnota.

Verstir eru vinirnir sem kóa með slíkum kvikindum.  Sem afsaka eftir á að hún hafi verið treg í taumi svo vinur þeirra þurfti að „sannfæra“ hana með smá aflsmunum að koma inn í tjald að ríða.

Virðingarleysið er algjört gagnvart kvenþjóðinni.  Og að þessum orðum skrifuðum hugsa einhverjir karlpungar mér þegjandi þörfina og fullyrða að ég sé kominn með leg.  Ég sé að svíkja karlþjóðina.  Við þá segi ég: Þið eruð ekki karlmenn. Langt í frá!