Ég er ekkert viss um að mig langi aftur á Þjóðhátíð í Eyjum.  Fór síðast fyrir níu árum.  Sálin lék fyrir dansi síðasta kvöldið. Legend…ary!  Fannst ég þá strax vera orðinn allt of gamall fyrir þetta skrölt.  Hvað þá núna!

Man að við félagarnir vorum lítið spenntir fyrir Eyjum nema ef Sálin mætti á svæðið.  Samkvæmt því hefðum við sennilega setið heima í ár eða brunað norður (Ein með öllu) eða austur (Neistaflug) á eftir sveitinni.

Óttalegt drasl sem spilar út nóttina núna nema Buffið, Ham og Botnleðja. Breytir engu þó að einhverjir útbrunnir hollenskir rapparar (DOD) og enskur strákabandsgaur (Ronan Keating) mæti á svæðið.  Sálin rúlar!

Myndi kannski nenna ef ég væri með aðgang að hvítu tjaldi og húsnæði inn í Vestmannaeyjabæ. Og þá aðeins á sunnudeginum. Nenni ekki lengur að liggja á jörðinni í þrjár nætur og láta ræna mig um leið og ég bregð mér í sund eða eftir sveittum borgara og frönskum.

Jafnvel þó verðmætum sé komið í fokdýra gámageymslu er svefnpokunum rænt og tjaldinu jafnvel líka.  Sem segir allt um skítlegt eðli þjóðarinnar.  Hér hafa símaklefar aldrei getað þrifist. Eru eyðilagðir við fyrsta tækifæri.

Sem skýrir ef til vill af hverju ungum, íslenskum mönnum finnst sjálfsagt að nauðga stelpum sem eru erfiðar eða tregar í taumi. Kynfrelsi er einkaeign sérhvers einstaklings en íslenskir pungar virða þann eignarrétt ekkert frekar en á útilegugræjum Þjóðhátíðargesta.

Allt er þetta spurning um uppeldi og innrætingu í æsku.  Hugmyndir einstaklinga um heilbrigt samfélag.  Hvergi nema hér dettur fólki í hug að stela blaði úr blaðabunka sem bíður þess að vera borinn út.  Virðingin er engin.  Þess vegna hrundi Ísland og mun gera það aftur innan fárra ára ef við tökum ekki til í rassgötunum okkar.