Nú hef ég þraukað í þrjú ár án vinnu.  Minni menn væru löngu búnir að taka eigið líf.  Sem betur fer er ég ekki þannig gerður að sjálfsmorð komi til greina.  Slíkt er nefnilega eigingirni og aumingjaskapur sem leysir engan vanda.  Hef reyndar aldrei íhugað slíkt.

Bjóst ekki við að verða svona lengi án vinnu.  Langar stundum til að klára B.A. gráðuna en get það ekki því ég fæ aldrei námslán í gegnum bankakerfið vegna þess að smáfiskar eins og ég erum steiktir á teini svo megi afskrifa hjá stórlöxunum sem settu landið á hausinn.

Eina sjáanlega leiðin út úr ógöngunum er að lýsa mig gjaldþrota.  Og það fyrir einhverja smáaura.  Kemst ekkert frekar í nám þannig en kannski fyrr en núna.  Er orðinn langþreyttur á að fara niður á skeljarnar til að biðja mér vægðar frammi fyrir gráðugum bankayfirvöldum sem skeyta engu.

Ég er fastur í öngstræti.  Kemst hvorki aftur á bak né áfram.  Og hrunið var ekki einu sinni mér að kenna!