Ég er einn af þeim sem hef verið án vinnu lengur en ár og telst því vera langvarandi atvinnulaus.  Og miðað við umræðuna í fjölmiðlum er ég byrði á samfélaginu.  Aumingi sem nennir ekki að vinna.

Skiljanlega minnka líkurnar á ráðningu því lengur sem viðkomandi er á atvinnuleysisskrá.  Talsmaður verslunarinnar vill af þeim sökum ekki að Alþingi framlengi fjórða árið heldur galdri fram þúsundir starfa upp úr hatti sínum. Annars munum við glata getu og kunnáttu til að vinna.

Í raun er þörf á fimm ára ramma fyrir atvinnulausa. Störfum fækkar enn frekar þó þúsundir hafi flúið land. Að færa okkur aumingjana frá Atvinnuleysistryggingasjóði til skuldugra sveitarfélaga leysir engan vanda.

Slíkt fegrar bara bókhaldið hjá Vinnumálastofnun rétt eins og átaksverkefni til sex eða tólf mánaða gera. Margir af þeim munu sennilega detta aftur inn á atvinnuleysisskrá að þeim tíma liðnum.  Jafnvel þau sem nýttu sér að fara aftur í nám.

Að ætla að þurrka út atvinnuleysi eftir efnahagshrun heillar þjóðar tekur lengur en þrjú til fjögur ár.  Og jafnvel verðum við að læra að sætta okkur við talsvert langtímaatvinnuleysi til frambúðar eins og flestar aðrar þjóðir Evrópu.

En eins og ég sagði í upphafi þá er engu líkara en að við amlóðarnir eigum bara að gufa upp í loftið og hverfa.  Við erum holdsveikissjúklingar samtímans. Enginn vill af okkur vita.  Kannski er lausnin bara að slá okkur af og nota hræin í næstu landfyllingu.