Ég hitti aldrei föðurafa minn bandarískan.  Hann dó áður en ég fæddist og hefði sennilega ekkert viljað við mig kannast hefði hann lifað. Ekki vitjaði hann sonar síns, þ.e. föður míns, meðan hann lifði.

Skrifaði afabróður mínum Paul bréf þegar ég var sextán ára. Hafði afritað heimilisfangið aftan af bréfi sem hann sendi pabba. Paul svaraði og lýsti eldri bróður sínum fyrir mér í svo mörgum orðum:

Einfari sem þótti ekkert betra en að fara í göngutúra í skóginum.  Stundum niður að á að renna fyrir fisk.  Átti til að skipta skapi og gat verið fljótur upp. Var listhneigður og flinkur í höndunum.

Lýsing sem passar að stórum hluta við okkur systkinin.  Skrítið að fá svo nákvæma persónulýsingu frá frænda handan hafsins sem hefur bara hitt pabba okkar.

Hugsa stundum til þess að þessi nítján ára drengur var sendur yfir hafið úr friðsælu sveitinni sinni til Íslands í braggalíf og kulda.  Hér náði hann þó að heilla fallega og ákveðna jafnöldru sína með eldrautt hár og lögulega leggi. Eða öfugt. Veit ekki.  Niðurstaðan varð að minnsta kosti lítill drengur.

Skilst að afi hafi ekki verið sendur á vígstöðvarnar í Evrópu vegna ungs aldurs og fyrir að hafa logið til um nafn.  Velti því stundum fyrir mér hvort fleiri ástæður hafi ekki ráðið þar um.  Til að mynda andlegt atgervi.  Grunar að margir drengjanna sem biðu kallsins hér hafi ekki gengið alveg heilir til skógar.  En það er reyndar bara mín persónulega kenning.