Skammast mín hálfpartinn fyrir að vera blása út árangur minn gegn offitupúkanum á Facebook.  Er kannski í lagi þar sem um þriggja mánaða baráttu er að ræða og smá sigur.  Kann svo illa við þegar fólk er að gaspra dag hvern um slag sinn fyrir bættri heilsu.

Sum birta matseðil dagsins og myndir með.  Fara svo í lok dags yfir hve duglega þau tóku á í ræktinni.  Ég gæti ælt.  Hverjum er ekki sama.  Bara sýndarmennska til að keyra upp lítið sjálfstraust.  Hlýtur að nægja að segja frá árangri mánaðarins.

Síðustu kvöld hefur Kastljós sjónvarpsins fjallað um konur sem telja sig þjást af matarfíkn.  Hvað er það?  Af hverju þarf allt að vera fíkn?  Þær hafa reyndar náð góðum árangri í baráttu sinni við aukakílóin með því að vigta matinn ofan í sig.

Eitthvað sem ég myndi aldrei nenna.  Mér nægir að minnka og bæta skammtana og borða oftar yfir daginn.  Hreyfa mig duglega og drekka nóg af vatni.

Mér finnst vigtunin ganga út í öfgar og benda til þess að viðkomandi nenni ekki út fyrir hússins dyr til að hreyfa sig.  Ef þú ert byrjaður að vigta ofan í þig, þá er stuttur vegur að því að vigta úr þér inn á salerni.  Lífið á ekki að vera svona flókið.  Hreyfðu þig frekar og bættu blóðþrýstinginn!

Góð hreyfing og bætt mataræði er það eina sem hefur sannað sig til frambúðar gegn aukavigtinni.  Allt annað kallar að nýju á kílóin.  Sérstaklega þær lausnir þar sem viðkomandi losnar við meira en tvö til þrjú kíló á mánuði.

Þoli ekki þessar reynslusögur í DV eða í Íslandi í dag þar sem einhverjar hlussur hafa skorið af sér fjörtíu kíló á þremur mánuðum. Lífsstílsbreytingin verður að vera til frambúðar.  Ekki eitthvert átak til að passa í kjólinn fyrir jólin.  Hreinlega óeðlilegt að missa tíu kíló plús á mánuði.