Ég þoli ekki líkamsræktarstöðvar.  Aðallega vegna þess að ég fæ innilokunarkennd inn á þeim.  Auk þess þoli ég ekki svitalykt af öðrum.  Eða margt fólk yfirleitt.  Líður best með sjálfum mér úti á göngu. Með nóg af súrefni. Öðrum óháður.  Sjálfum mér nægur.

Verð að hafa stjórn á aðstæðum annars fæ ég kvíðakast og get varla andað. Lenti óvænt í því í stætó um daginn.  Rigning úti og hitamolla inn í vagninum. Óþolandi, gargandi og graðir unglingar.  Var næstum farinn út fyrir tímann því ég var við það að fara að æla.

Frá því ég var krakki hef ég elskað göngur.  Að nota fæturna til að koma mér á milli staða.  Hjálpar til að ég varð blaðberi níu ára gamall og langt fram á unglingsár. Hefur hvatt mig sérstaklega að komast að því að ég væri kominn af indíánum í föðurættina.  Þvílík náttúrubörn sem láta smá göngutúr ekki aftra sér.

Enda lít ég ekki á fjarlægðir sem götur eða gatnamót, heldur hæðir og hóla. Hús eru bara hindranir í landslaginu sem nauðsynlegt er að sníða framhjá á leið minni.  Fæst ekki meira frelsi innan borgarmarkanna en með göngum og hjólreiðum.  Bílar eru málmkistur.  Stytting á lífinu.