Dagurinn sem ég kveið fyrir í allt sumar rann upp í gær. Ég mætti í þriggja mánaða tékk upp á göngudeild sykursjúkra í Fossvogi.  Bjóst nú ekki við miklu, en þó einhverju.

Fyrir þremur mánuðum síðan blasti við að ég þyrfti að fara sprauta mig með insúlíni eða fara inn á Reykjalund og svo í magahjáveituaðgerð. Allt þrennt hræddi mig svo að ég sneri við blaðinu. Því ég vissi þá, og veit enn betur nú, að ég get alveg grennt mig sjálfur án inngripa og aðgerða.

Sá læknirinn minn brosa í fyrsta skipti í gær.  Svo ánægður var hann með mig.  Lá við að ég færi að skæla þar og þá.  Ég trúði varla niðurstöðunum. Þvílíkur vindur í seglin. Ætla aldrei aftur að þyngjast! Nú liggur leiðin einungis beint niður þyngdarskalann.

Doktorinn spurði mig hvort þetta hefði verið mikil fórn fyrir mig og ég svaraði strax NEI.  Ávinningurinn er svo miklu sætari en nammið.  Eða helvítis nartið eftir kvöldmatinn sem á að vera síðasta máltíð dagsins.  Meira segja gervikólað er að detta út.  Hef ekki lengur lyst á því.  Vatnið er svo miklu betra.

Sparibuxurnar eru orðnar víðar í mittið. Get rennt upp 66° regnstakknum mínum.  Gengið nokkuð hraustlega milli staða án þess að hníga niður af mæði.  Stigið fram úr rúminu við fyrsta símagal í stað þess að liggja áfram fram yfir hádegi.

Trúi núna að allt sé mögulegt.  Lífið er rétt að byrja!