Af hverju segjum við alltaf „heyrðu“ í upphafi hverrar setningar? Í Danmörku telst slíkt upphaf samræðna til dónaskapar. Af hverju ekki hérna? Þjáist íslenska þjóðin af heyrnarleysi?
Mín kenning er sú að við séum dónar og frekjur upp til hópa. Í stað þess að biðja fólk um eitthvað segjum við þeim að gera það. Boðháttur er ríkjandi málvenja á Íslandi. Jafnvel í auglýsingum.
Á Íslandi snýst allt um að láta einhvern lúta að sinum vilja. Drottnun og völd.
Þrasið 
heyrðu hvernig hefurðu það ,heyrðu þetta kostar 2850 heyrðu heyrðu heyrðu
ég var farin að halda að allir væru heyrnarlausir og þetta væri eitthvað likilorð til að kveikja á heyrnartækjunum
gjörsamlega óþolandi