Síðustu daga hef ég komist á fætur innan hverfisins með góðum hvíldum. Til heilsugæslunnar, út í búð og jafnvel í útskriftarveislu frænda míns (fékk far fram og til baka). Þess á milli hef ég bara sofið og hvílt skrokkinn. Verkjar enn út um allt og gruna að ég hafi brákað nokkur rifbein.

Hef ekkert heyrt í lögreglunni. Enda býst ég ekki við neinu frá þeim. Eiga sennilega eftir að kenna mér um að hafa gengið viljandi fyrir bílinn og sé því í sök. Eins tryggingafélagið. Öllu verður reynt að klína á mig. Er hálf hissa á að hafa ekki fengið hótunarsímtal utan úr bæ á ensku um að kæra ekki.

Er enn reiður helvítis bílstjóranum fyrir að halda því fram sigri hrósandi að hafa verið í rétti. Eins og ég hafi ráðist á sendibílinn hans af fyrra bragði. Svo fór hann í fórnarlambsgírinn um leið og hann sá villu síns vegar. Fór eitthvað að væla og vildi tala við mig. Eins og afsökun myndi firra hann allri sök.

Vonandi missir hann meiraprófið, ef hann er þá með eitthvert slíkt.