Getur verið virkilega niðurdrepandi að fara alltaf sömu leið til og frá vinnu. Breytti til í dag og forðaðist gatnamót og gangbrautir eftir bestu getu. Fór yfir göngubrúnna milli Túna og Teiga. Vel þess virði til að losna við allar blikkbeljurnar.

Kerfisbundið er verið að brjóta niður almenningssamgöngur höfuðborgarsvæðisins meðan bent er á framtíðarlausnina Borgarlínu sem mun líklega aldrei koma, og þá aðeins í ofureinkavæddri mynd undir stjórn einhvers undirsáta Sjálfstæðisflokksins.

Sem farþegi strætó í bráðum hálfa öld, þá verð ég að segja að aldrei hefur ástandið verið eins slæmt og nú. Það er engan veginn eðlilegt að geta ekki treyst á að komast út á sinni stöð að ferð lokinni nema einhver farþegi bíði þar fyrir.

Oftar en ekki er bílstjórinn sjálfskipaður einræðisherra sem er með örlög þín í hendi sér. Ekur um eins og Formúla 1 ökumaður og sleppur að hleypa þér út ef enginn bíður eftir fari á þinni stöð. Mátt gjöra svo vel að fara út næst því bílstjórinn nennir ekki að stöðva vagninn til að hleypa þér út.

Áður fyrr nægði að hrópa fram í vagninn til bílstjórans ef hann gleymdi þér. En ekki lengur. Það er ekki hlustað á þig. Enda bílstjórinn frá einhverjum öðrum menningarheimi þar sem hann er guð og þú ert peð sem átt að hlýða. Eitthvað sem við Íslendingar höfum ekki átt að venjast fram að þessu.

Enda tel ég að Borgarlínuverkefnið séu endarlok almenningssamgangna á höfuðborgarsvæðinu. Gamaldags bákn sem er ætlað að líta út sem heildarlausn allra vandamála á því sviði en er í raun dauðadómur þess.

Rétt eins og opin vinnurými sem hafa verið fullreynd í hinum vestræna heimi í kringum okkur nema hér. Talin klúður og síst til þess búin að auka afköst og ánægju á vinnustað. Samt ætlum við að koma þeim á koppinn því við vitum svo miklu betur en aðrar þjóðir og getum gert allt betur eins og með bankakerfið fyrir hrun.

Það ferðast enginn með strætó nema viðkomandi neyðist til þess sökum efnahags, aldurs eða bílprófsleysis. Og sá hópur margfaldast ekkert við miðlæga vagna með aukinni tíðni um miðlægar götur. Fólk nennir ekkert að ferðast með strætó og sættir sig frekar við einkabílinn í umferðarteppu á leið til og frá vinnu til að losna við allt gasprið, lyktina og hávaðan frá farsímum annarra farþega.

Auður og Bubbi gefa saman út lag. Aron Einar er aftur orðinn landsliðsfyrirliði í fótbolta. Sölvi Helgason er snúinn til baka með hlaðvörp sín. Það er engin slaufunarmenning til staðar hérlendis! Aðeins örlítil kæling á kallaköllum.

Kallakallatyppalingarnir eru vaknaðir aftur úr dvala eftir árásir afskiptasamra kvenna sem fannst á sér brotið. Málið er útrætt frá þeirra bæjardyrum séð. Sagan heldur áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Eða því trúa greyið kallakallarnir með typpin sín út um allar trissur þar sem þau eiga ekki að vera.