Enn er lengt í snörunni. Loforðin taka aðeins lengri tima, sorry með mig! Tvöfalt dýrari áætlun. Eina sem er á leiðinni er einhver grjótgarður þar sem Fossvogsbrúin á að rísa. Kópavogsmegin.

Þetta er svo lamað að það hálfa væri nóg! Göng undir Miklubraut, come on!

Takið frekar þessa þrjúhundruð milljarða og styrkið okkur til að kaupa rafbíla og rafhjól.

Að hanga heima eins og hor upp á vegg gerir engum gott. Síst fyrir geðheilsuna.

Rúmið hefur verið minn besti vinur. Fátt betra en að liggja þar hálfan sólarhringinn og helst lengur til að drepa tímann og minnka álagið á vinstri fótinn. Restin af sólarhringnum eytt í gláp á þáttum sem engu máli skipta.

En nú er nóg komið. Bikar minn er barmafullur. Tími til kominn að rífa sig upp af rassgatinu og taka þátt. Mæta aftur til vinnu. Hætta að vorkenna sér.

Eitthvað held ég að íbúar eyjunnar fögru hugsi sig um tvisvar að leigja út hýbýli sín að ári liðnu. Og þá síst til tíu stráka sem skila húsinu til baka í rúst með illa lyktandi sokka og nærbuxur út um allt. Ónýt gólfefni og garðhúsgögn. Beyglaðar þakplötur og borðplötur í eldhúsinu.

Haldandi garðpartý með Patrik og Húbba Búbba hoppandi um miðjan dag á pallinum og birta það á netinu. Hvar er virðingin fyrir eigum annarra. Þakklætið fyrir að fá leigt húsaskjól undan skítaveðri helgarinnar?

Fólk með vonlausan tónlistarsmekk virðist vera sama fólkið og gefur skít í allt og alla.