Eitthvað virðist vera að rofa til hvað vinstri fótinn varðar. Hitinn stiglækkandi og jafnvel von á að geta stigið örlítið í hann eða tyllt honum eftir að niðurstöður úr sneiðmyndatöku og röntgen liggja fyrir innan mánaðar.

Hægri fóturinn virðist einnig hafa hætt við að sýkjast alvarlega og bólgna eftir að ég innbyrði nokkra tugi sýklalyfstafla og passaði mig betur.

Hata að geta ekki gengið eðlilega á milli staða. Langar stundum til að öskra á menn sem spígspora áhyggjulausir framhjá þegar ég sit úti á svölum. Segja þeim að meta slíka gjöf. Hugsa betur um heilsuna og fæturna.

Frí skólagögn og máltíðir valda Áslaugu Örnu áhyggjum. Að börn læri ekki að virða eigur með þessum hætti. Á meðan bendir kennari á alla óskilamunina í geymslum grunnskólanna eftir veturinn. Rándýran fatnað, heyrnartappa og jafnvel farsíma. Lítil virðing virðist borin fyrir slíkum eigum.

Það sem aðallega fer í taugarnar á prinsessu eins og Áslaugu er að eignamunurinn sést ekki eins greinilega milli barna þegar þau öll eiga öll kost á mat og skriffærum óháð efnahag foreldra. Hvernig læra þau á kapitalismann þannig? Að kjósa Sjálfstæðisflokkinn síðar í lífinu.

Tíu karlkyns hausar rústuðu íbúð í Vestmannaeyjum á Þjóðhátíð. Sættust loks á að greiða 150.000 kr. í bætur og þrif eftir að hafa prúttað niður úr 200.000 kr. kröfu leigusala.

Tilheyra víst fyrirbærinu Húbba Búbba sem þykist vera hljómsveit eins og Patrik þykist vera söngvari. Hópur af fávitum með allt of mikið sjálfsálit miðað við gáfur sem telja sig vera rappara ásamt genginu í kringum þá.

Ná einhvern veginn að ljúga sig inn sem flytjendur á Þjóðhátíð og fá jafnvel greitt fyrir það. Fríar ferðir milli lands og Eyja og frítt í dalinn. Svona eins og FMBLÖ og Muscleboy síðustu tvo áratugi. Hausar með litla eftirspurn en poppa samt alltaf upp eins og leiðinlegur kækur engum til ánægju.

Hrúðukarlar sem festa sig við botn skipa og neyta einfaldlega að fara. Sníkjudýr sem hengja sig á aðra sem meðflytjendur á einhverju hrútleiðinlegu lagi sem er svo kölluð snilld af þulum útvarpsstöðvanna. Rétt eins og fegurðardrottning Stuðmanna. Egill Ólafsson snýr sér við í gröf sinni og manngreyið er ekki einu sinni látinn ennþá.

Svo virðist sem að hvaða ræpa sem kemur út úr rassgötunum á hæfileikalausum dúddum sem fara úr að ofan á sviði til að sýna byssurnar sínar og húðflúrið sé jafnað við alla snilld kvenna með raunverulega hæfileika á heimsmælikvarða.

Svo margar frábærar stelpur eru að gera það gott og fá bara smá klapp á kollinn meðan strákarnir eru hafðir upp til skýjanna eins og guðir fyrir enga frammistöðu nema útblásið egó og drauma um að verða poppstjörnur því þeir nenna ekki að vinna önnur störf eftir misheppnaðan feril í íþróttum.

Og heimskir útvarpsþulirnir gleypa þessa vitleysu gagnrýnislaust og dæla henni í hlustir almennings eins og hún sé frá sjálfum frelsaranum komin. Og öll hjörðin jarmar með eftir að hafa fengið tugguna sína. Södd og sátt í eigin fattleysi og heimsku.