Skil engan veginn miðjumanninn sem neitar að víkja til hliðar þegar hann mætir mér á illa ruddum og þröngum göngustígum Borgartúns í támjóu banksteraskónum sínum.

Hann rekur frekar vinstri öxlina í mig. Meðan ég reyni að víkja eins langt til hægri án þess að lenda í snjóskafli.

Er ég of kurteis og eftirlátssamur. Ætti ég kannski frekar að skalla viðkomandi? Kenna honum hvar Davíð keypti ölið!

Svo sorglegt að sjá borg og ríki lofa upp í ermar sér. Að þjóðarhöll muni rísa á einhverju frímerki fyrir aftan gömlu þjóðarhöllina sem má muna sinn fífil fegurri og ætti auðvitað að vera rifin til að rýma fyrir nýrri og mun stærri höll.

Ekkert fjármagn tryggt. Engin hönnun farið fram. Engin rekstraráætlun liggur fyrir og skipting kostnaðar milli borgar og ríkis. Bara viljayfirlýsing og óútfylltur tékki á komandi kynslóðir því fjárhirslur borgarinnar eru tómar.

Rétt eins og Borgarlínan er Þjóðarhöllin yfirlýsing um glæsta framtíð sem svo aldrei verður. Temprun á væntingar fólks. Frestun þar til einhver önnur lygi er fullmótuð og tilbúin að fjúka í augu okkar í rykformi.

Allt í einu eru ofdekraðir mömmudrengir ekki lengur í fyrsta sæti með rauðan dregil fyrir framan sig í gegnum lífið. Og það fer í taugarnar á Jordan Peterson, Andrew Tate og Bergþóri Ólafssyni sem telja það karlmennsku að þeir fái að ráða ferðinni og að konur séu bara hlutlausar í farþegasætinu. Þannig virki samfélagið best…fyrir þá.

Apaheilarnir þrír hafa líka miklar áhyggjur af ungum drengjum og unglingspiltum. Að þeir fái ekki lengur að frekjast áfram í forréttindum í gegnum skólakerfið meðan stúlkum er sagt að sitja þægar á hliðarlínunni og eftirláta þeim allt plássið.

Úr hvaða holum skriðu þessir andskotar? Húkkuðu þeir sér far saman með tímavél frá miðöldum? Vonandi druslast þeir bara til þeirra kima heimsins sem nenna enn svona leiðindum. Ég get þá að minnsta kosti ekki lengur og skil ekki af hverju fjölmiðlar sýna þeim athygli. Boðskapur þeirra og predikanir eiga heima á sorphaugum sögunnar.