Það mátti skoða þessa aðra flughæfu Lancaster sprengjuvél úr seinna stríði niður á Reykjavíkurvelli í hádeginu.  Fyrst var ég voða æstur en svo fór ég að hugsa um Gaza og áhuginn dvínaði aðeins.  Reyndar nennti ég ekki að hlunkast niður á völl.

Að varpa sprengjum á óbreytta borgara er varla hetjuverk.  Þrátt fyrir að þú fórnir lífi þínu við það.  Ég skilaði inn ritgerð í sagnfræði um Hiroshima fyrir milljón árum. Lagðist í það efni sem ég gat fundið um hugmyndafræðina á bak við loftárásir.

Aðalkenningin kvað á um að loftárásir myndu veikja baráttuvilja andstæðingsins. Sú kenning var hrakin í seinna stríði af þýsku og japönsku þjóðunum. Loftárásir gera lítið annað en að drepa óbreytta og eyðileggja vatnsveitur, rafmagnsveitur, skóla og sjúkrahús.  Byggingarnar má endurbyggja en lífin eru glötuð. Baráttuandi fólksins deyr hins vegar seint. Rétt eins og hjá fólkinu á Gaza einmitt núna.

Í seinna stríði flugu tíu til ellefu manna áhafnir sprengjuflugvélum eins og Avro Lancaster og B-17 Flying Fortress yfir Þýskaland.  Helmingslíkur voru á að þú snerir aftur úr slíkri feigðarför vegna loftvarnabyssa og orrustuvéla þýska hersins. Hetjudáðin var að snúa aftur heim, ekki að fleygja sprengjunum.

Lancastervélin sem millilenti hér er merkileg heimild.  Gott framtak að varðveita sögulegar menjar eins og hana og halda henni gangandi.  Skilst að þessi vél hafi ekki verið notuð sem sprengjuvél, heldur til leitar og björgunar.

Sprengjuvélar með fjölmennri áhöfn heyra sögunni til.  Nú eru notaðar eldflaugar og ómannaðir drónar til að dreifa dauða að ofan.  Nútíma stríð er tölvuleikur á skjá.  Einstaka sinnum fá orrustuþotur að sanna sig líkt og núna gegn ISIS óþverrunum í Írak.

Árlegir Hinsegin dagar eru gengnir í hönd.  Þeir ná hápunti eftir tvo daga í gleðigöngunni frá Vatnsmýrarvegi (BSÍ) til Lækjargötu fyrir neðan Arnarhól.

Ég nennti ekki í fyrra og missti því af typpasleikjóunum hans Gylfa Ægis, sem reyndar mætti ekki heldur en fullyrðir samt að ofgnótt af slíkum góðgætum hafi verið dreift til barna til að heilaþvo þau og gera samkynhneigð.

Sagan segir að einhverjum „vini“ Gylfa Ægis hafi verið nauðgað af karlmanni í den á fylleríi og það virðist lita sýn hans á samkynhneigða karlmenn.  Gylfi setur meira segja homma og barnaníðinga í sama flokk út frá þessari reynslu vinar hans.

Mikið væri nú gaman ef Gylfi og „vinur“ hans mættu í gleðigönguna og léttu af sér þessu oki sem fordómar gagnvart samkynhneigðum eru.  Fordómar eru þungar byrðar og til óþurftar í lífinu.  Lífið á að vera skemmtilegt.  Annað er sóun.

Rosalega er sorglegt að fylgjast með Hönnu Birnu innanríkisráðherra grafa sér sífellt dýpri gröf með degi hverjum. Eitt sinn var ég á því að hún ætti að verða formaður Sjálfstæðisflokksins og myndi þannig brúa bil milli flokka í gegnum samráðspólitík sína sem hún hafði stundað í borginni.

En nei, um leið og hún varð ráðherra breyttist allt.  Tóm frekja og valdhroki dreypir af henni.  Þykist ekkert rangt hafa gert með því að leka út upplýsingum um hælisleitanda til fjölmiðla til þess eins að geirnegla brotthvarf hans frá landinu.

Eitthvað sem átti bara að vera smámál innan ráðuneytisins milli Hönnu Birnu og aðstoðarmannanna tveggja hefur blásið upp í fjölmiðlum fyrir dugnað blaðamanna DV.  Sömu blaðamanna sem ráðherrann heimtaði að yrðu reknir í símtali við ritstjórann.

Og nú reynir Hanna Birna að snúa sér út úr málinu með því að þykjast vera fórnarlamb pólítískra ofsókna.  Og eina manneskjan í ríkisstjórninni sem sýnir henni stuðning er peysufatakerlingin Sigrún Magnúsdóttir formaður þingflokks Framsóknar.  Restin af stjórninni heldur að sér höndum og bíður þess sem verða vill; að Hanna Birna segi af sér ráðherradómi.

Lærifaðir Hönnu Birnu hlýtur að hrista hausinn einmitt núna.  En hann segir í sífellu: „Þegar þú ert kominn í holu, hættu þá að moka.“  Samt mokar Hanna áfram eins og enginn sé morgundagurinn.