Þriggja daga vinnuvika að baki.  Setti Íslandsmet í svefni síðustu nótt. Dreymdi fullt.  Ætlaði ekki að nenna fram úr.  Hef bara gott af þessu.  Er virkilega þakklátur fyrir starfið.  Er á mínu áhugasviði.  Mun skárra en að rúnta á lyftara í einhverju vöruhúsi.

Hef meiri áhyggjur af því að ég standi mig ekki sem skyldi.  Hef verið úr leik svo lengi að afköstin eru varla til að hrópa húrra yfir svona fyrstu dagana í starfi.  Tel mig þó vera búinn að fatta ferlið.  Hvað ég á að gera og hvernig. Nú er bara að spýta í lófana.  Sanna sig.  Standa sig.  Njóta sín.

Fimm þúsund kjaftar á „Aldrei fór ég suður“ og engar nauðganir eða ofbeldisbrot kærð.  Skrítið!  Skyldi það vera árstíðin eða skortur á tjöldum? Eða er skipulaginu um að þakka.  Að tónleikarnir séu ókeypis og væntingarnar því engar?

Getur verið að þegar veikur einstaklingur greiðir flugmiðaverð aðra leið til Evrópu fyrir að hanga inn í íslenskum dal í þrjá daga, að hann telji innifalið í miðaverðinu nauðgun á aðila af hinu kyninu?

Persónulega held ég að tjaldbúðum inn í myrkvuðum dal sé um að kenna. Kjörlendi fyrir rándýr og aðra ómennsku.  Betri lýsing og fleiri myndavélar myndu gera mikinn gæfumun.  Árvekni gesta einnig.

Og vakning meðal ungra karlmanna um að það er ekkert fyndið þegar vinur þeirra dröslar áfengisdauðri stúlku inn í tjaldið sitt með sigurglampa í augum.  Slíkt er ekki með hennar vilja.  Slíkt er hrein og bein nauðgun!

Fáðu Já! (http://faduja.is/)

Fyrir mér er það skýrt að kratar og íhald hafa kosið sér ranga formenn. Prinsa sem er meira annt um spegilmyndir sínar en málefnin.  Enda hefur fylgið hrunið af þessum tveimur flokkum.  Kápan skiptir ekki máli, heldur innihaldið.

Í jaðrinum bíður Hanna Birna þolinmóð þess fullviss að verða hin íslenska Margaret Thatcher sem nær fylgi flokksins upp á ný og aftur inn í ríkisstjórn. Bjarni er bara biðleikur frá grárri forneskju Engeyjarættarinnar.

Verra er að spá hver á að bjarga krötunum frá falli.  Kannski hefðu þeir betur kosið Guðbjart þrátt fyrir dekur hans við forstjóra Landsspítalans. Veit það ekki.  Man varla stundinni lengur hver er varaformaður.  Gæti alveg eins enn verið Dagur fyrir mér.

Ólíkt hinum sauðunum sem hafa gefist upp á þessum tveimur flokkum, þá ætla ég ekki að halla mér upp að Framsókn.  Trúi ekki á að hoppa úr öskunni í eldinn.  Ætla að veita einhverju „litlu“ framboðanna atkvæði mitt þrátt fyrir hinn fáranlega 5% þröskuld gömlu fjórflokkanna skv. 108 gr. kosningalaga:

„Þau stjórnmálasamtök koma ein til álita við úthlutun jöfnunarsæta sem hlotið hafa a.m.k. fimm af hundraði af gildum atkvæðum á landinu öllu.“

Atkvæði er aldrei kastað á glæ.  Slíkt er bara innantómur áróður gömlu flokkanna fjögurra.  Ég ætla að taka áhættu einu sinni í stað þess að kjósa hið næst versta í veikri von um að ástandið versni ekki enn frekar.

Okkar er valið!  Ég klessti nafni mínu á meðmælendalista lítils framboðs um helgina og leið virkilega vel á eftir.  Hver veit nema að ég kjósi það einnig eftir tæpar fjórar vikur.  Lýðræðið er til þess að nota það!  Það á ekki heima á rykfallinni hillu fjórflokkssins.