70 ár liðin síðan við ulluðum á Danaveldi undir þýskum járnhæl og gerðumst frjálst og fullvalda lýðveldi.  Spurning hvort okkur hefði ekki vegnað betur í áframhaldandi samfloti með Danmörku?  Að minnsta kosti með færri sveiflum í hagkerfinu.  Kunnum ekkert með peninga að fara.

Eins værum við sennilega aðeins sanngjarnari á ýmsu eins og áfengislöggjöf og tollum á innfluttum vörum.  Enda værum við auðvitað inn í ESB í gegnum Danmörku.  Sjávarútvegur væri þá vonandi ekki eins drottnandi yfir öllu og héldi launum niðri eins og nú.  Kvótagreifar og bændahöfðingjar réðu minna.  Sjálfstæðismafían og Framsóknarfasistar á hliðarlínunni í íslenskum stjórnmálum.

Þvílíkur draumur sem það hefði orðið.  En hvað um það.  Þrátt fyrir að hér hafi tómir apaheilar stjórnað þjóðarskútunni áratugum saman þá höfum við á einhvern undraverðan hátt náð að halda vatni.  Þar er þjóðinni að þakka þrátt fyrir slaka forystu misviturra flokksgæðinga og pabbadrengja helmingaskiptaflokkanna.

Rankaði við mér rétt fyrir lok fyrri hálfleiks Brasilíu og Króatíu.  Hafði lagt mig eins og aumingi.  Enda með kvef og hitasting eftir að hafa brennt á mér skallann enn eitt árið.  Aldrei lærir maður af reynslu fyrri ára.

Fylgdist með á skjánum meðan ég var að vakna og ná aftur áttum.  Skil núna af hverju ég nenni ekki að fylgjast með þessum leikaraskap, spillingu og mútum.  Þetta er ekki íþrótt fyrir fimmaura!  Enrique Iglesias fékk að berja mann í smettið með olnboganum án þess að vera rekinn af velli.  Og svo skora úr vítaspyrnu sem lyktaði frekar illa af mútum.  Hvað skyldi japanski dómarinn hafa fengið undir borðið frá Brasílíu?

Og öllum finnst þetta bara tilheyra leiknum.  Ekkert við þessu að gera. Gestgjafarnir eiga að verða heimsmeistarar.  Það er bara þannig!  Meiri viðbjóðurinn sem þetta FIFA er orðið að.  Skil ekki af hverju við eigum að gráta að hafa ekki komist í þessa hít.  Ekki fór nú vel fyrir Króötum.

Sé fram á lítið sjónvarpsgláp næstu vikurnar.  Nenni ekki að horfa á illa skrifaða raunveruleikaþætti. Boltaleikjakeppni eins og þessi er lítið annað en brauð og leikar fyrir lýðinn.  Algjör lágkúra þar sem úrslitin eru greinilega ákveðin fyrirfram í reykfylltum bakherbergjum.

70 ár eru liðin frá innrásinni í Normandy sem markaði upphafið að endalokum Þriðja ríkissins.  Er ekki viss um að margir geri sér grein fyrir mikilvægi þess að tugþúsundir ungra bandarískra, breskra, kanadískra, ástralskra, franskra, pólskra, belgískra, nýsjálenskra, tékkneskra, grískra og jafnvel norskra sjálfboðaliða fóru yfir Ermasundið milli Bretlands og Frakklands til að frelsa Evrópu undan oki nasismans.

Gegn einu sterkasta herveldi sem nokkurn tíma hafði gengið á þessari jörð. Gegn kristnum bræðrum sínum sem sumir hverjir voru jafnvel náin skyldmenni.  En ekkert annað var í stöðunni.  Hitler gafst ekki upp fyrirfram. Hafði í raun enga trú á getu Bandamanna.  Hroki og oftrú á eigin getu varð honum loks að falli.  En til þess þurfti blóðugt stríð sem kostaði allt of mörg líf.

Fyrir nokkrum dögum síðan dó síðasti Navajo indíáninn af þeim upprunalegu 29 sem sömdu dulmál Bandaríska hersins í seinna stríði.  Eina dulmálið sem var aldrei leyst og varð til þess að sigur vannst í Kyrrahafi gegn Japönum. George Bush yngri má eiga það að hafa heiðrað þessar gleymdu hetjur í sinni forsetatíð.

Gömlu hetjunum fer sífellt fækkandi, enda flestir komnir á tíræðisaldur.  Er þó eitthvað svo hughreystandi að sjá myndir af þeim í hjólastólunum og göngugrindunum sínum í Frakklandi.  Studda af ungum hermönnum sem vonandi þurfa aldrei að fylgja í þeirra fótspor og geta lokið sinni hergöngu án þess að hleypa af skoti.

Frelsið er dýrmætt og háu verði greitt.  Megum aldrei taka frelsinu sem gefnu og sjálfsögðum hlut. Hundruðir þúsunda féllu í seinna stríði í uppgjöri milli frelsis og helsis.  Frelsið vann.  Gleymum því aldrei!  Lífið er sífelld barátta við að viðhalda og bæta það frelsi sem hermenn og óbreyttir borgarar guldu fyrir með lífi sínu í seinna stríði.