Einungis rúmlega 2.500 manns hafa skrifað undir áskorun SÁÁ um að 10% af 11.200 milljóna áfengisgjaldi renni til þeirra verst settu og barna drykkjusjúklinga.  Varð fyrst hneykslaður á áhugaleysi landans, en skyldi svo ástæðuna:

„Þess vegna vill SÁÁ, samtök áfengis- og vímuefnasjúklinga og aðstandenda þeirra, hvetja fólk til að leggja fram frumvarp um sérstakt 10 prósent áfengisgjald sem renni til þolenda áfengis- og vímuefnavandans.“

Eigum sem sagt að greiða enn hærra áfengisgjald þrátt fyrir að látið sé í það skína að draga eigi upphæðina af núverandi gjaldi. Guðbjartur Hannesson velferðarráðherra, skáti og bindindismaður tók af allan vafa í fréttum RÚV í kvöld.

Að fé fengist aðeins með því að hækka áfengisgjaldið enn frekar.  Skattar væru ekki eyrnamerktir sérstökum málefnum.  Ef áfengisgjaldið er ekki eyrnamerkt, því myndi þá hækkun á því skila sér eitthvað frekar til málaflokkssins?  Bjáninn þinn!!!

Ríkið á einfaldlega að láta af því gera sér vandamál fólks að féþúfu og neita svo að skila hluta gróðans til baka.  Láta af þeim ósið að heimta himinháa skatta vegna þess skaða sem áfengi veldur samfélaginu en neita svo að láta téðan skatt bæta vandamálið.

Skattar eiga að vera sundurliðaðir og renna til síns málaflokks.  Bensíngjald til vegagerðar og umhverfismála og svo framvegis.  Þá kannski yrðu þeir lægri og betur nýttir.  Ekki að láta veiðileyfagjald greiða fyrir fangelsi og ferju.

Ég ætla ekki að skrifa undir!

Helvítis haustið dynur á okkur með kulda og roki.  Dröslaðist samt út.  Kom við í Nóatúni.  Tók miða og fékk strax afgreiðslu í kjötinu meðan tveir durgar sem voru örlítið á undan gerðu sig líklega til að berja mig í gólfið.

Föttuðu svo að þeir höfðu „gleymt“ að taka miða.  Eina kerfið sem virkar á Íslandi því við kunnum ekki að standa í röð.  Ætluðu sér greinilega að fá afgreiðslu á frekjunni einni saman.  Gengur ekki lengur.

Haustið herjar á landann og vetur nálgast.  Enn auðveldara fyrir hlussu eins og mig að þramma eða hjóla á milli staða án þess að deyja úr hita.  Kvíði þó snjónum.  Þá fara göngutúrarnir að taka í bakið.

Hef reyndar meiri áhyggjur af mokstri bæjarins á gangstéttunum.  Hefur ekki staðið sem skyldi undanfarna vetur.  Moksturinn er mun betri í Reykjavík.  Þar er jafnvel mokað um helgar.  Í Kópavogi kannski annan eða þriðja dag ofankomu.  Eða bara alls ekki.

Göngutúrarnir virðast vera að virka hjá mér.  Kílóin leka smá saman af mér. Enn hraðar þegar ég stend mig í mataræðinu samhliða hreyfingunni.  Hef það ekki í mér að kaupa kort á líkamsræktarstöð.  Myndi aldrei mæta.  Get ekki hreyft mig í síldartunnu innan um fullt af öðru sveittu fólki.

Er líka svo gaman að þramma undir beru lofti.  Fá súrefni í lungum.  Verða smá veðurbarinn.  Við erum ekki gerð fyrir svona mikla inniveru.  Bíll, hús, bíll, hús.  Bifreiðin er vetrarklæðnaður íslenska borgarbúans.  66° Norður og Cintamani eru bara tískufatnaður.

Ég varð þeirri gæfu aðnjótandi að vera blaðberi frá barnæsku fram á unglingsár.  Í öllum veðrum.  Aldrei kom til greina að sleppa burðinum.  Var ekki inn í myndinni. Áskrifendur skyldu fá blaðið fyrir klukkan sjö sérhvern morgun.  Hjá mér fengu þeir Moggann fyrir klukkan hálf sjö í síðasta lagi.

Þarna er grunnurinn að göngugleðinni.  Um leið og ég náði þolinu aftur upp eru göngur ekkert mál.  Frá A til B.  Fjölbreyttar leiðir.  Útvarp í eyrað og málið er dautt. Skítt með allt fólkið sem missir stjórn á bílunum sínum við að sjá mig arka  framhjá.