Ég skil ekki fólk sem fær sér hund eða kött en nennir svo ekki að hugsa um dýrið. Fer í vikuferðalag og skilur greyið eftir með einn dall af þurrmat og annan með vatni.  Skilur svo ekki af hverju dýraverndaryfirvöld hafa fjarlægt dýrið þegar þau loks skila sér heim.

Gæludýr þurfa umönnun rétt eins og börn.  Treysta algjörlega á eiganda sinn um allt.  Sjálfur ólst ég upp með hundum og köttum og sé því hvernig dýrum líður í umsjá eigenda sinna.  Sum þeirra myndu vilja vera annars staðar.  Ekki er öllum gefið að halda gæludýr.

Myndi vilja vera með kisu en má það ekki.  Leigusalinn ræður.  Klappa því bara þrettán ára læðunni hennar mömmu við tækifæri.  Og köttum á förnum vegi sem kjá sig utan í mig.  Kisur eru merkilegir einstaklingar.

Gildistöku lyfjalaga hefur verið frestað fram til 1. janúar 2013.  Að minnsta kosti þeim hluta sem kveður á um greiðsluþáttöku sjúklinga í lyfjakostnaði. Þurfum því ekki að greiða fullt verð í byrjun og svo stiglækkandi eins og frumvarpið segir til um næstu þrjá mánuði.

Sem er gott því að öryrkjar, lífeyrisþegar og atvinnuleysingjar munu fara á hausinn við að greiða fullt verð í byrjum hvers árs fyrir lyfin sín.  Þetta vita stjórnvöld og fresta því gildistökunni undir því yfirskyni að meiri tíma og fé þurfi til að samræma kerfi stofnana.

Til hvers að breyta kerfinu yfirleitt.  Ekki til að spara segir Guðbjartur „ég-lofa-upp-í-ermina-á-mér“ Hannesson velferðarráðherra. Heldur til að gera það skilvirkara og sanngjarnara.  Fyrir hvern?  Fyrir krabbameinssjúka sem munu fyrst núna þurfa að punga út fúlgum af engum ráðstöfunartekjum?

Þoli ekki þegar lagabreytingar eru sykurhúðaðar með lygi.  Auðvitað er markmiðið að minnka kostnað ríkissins og auka greiðsluþáttöku aumingjanna sem sárlega þurfa á lyfjunum að halda.

Af hverju sendir Guðbjartur ekki bara einnota skammbyssur til okkar svo við getum skotið okkur í hausinn, því við verðum að velja á milli þess að deyja úr hungri eða södd en án lífsnauðsynlegrar lyfjagjafar?

Sjálfur er ég ekki enn orðinn fertugur en finnst samt eins og áður fyrr hafi tíðkast mun meiri háttvísi í strætó.  Man að allir farþegar sátu með fætur á gólfinu.  Unglingar og börn viku sæti fyrir eldri borgurum og konum sem áttu von á sér.

Þögnin er mér þó minnistæðust.  Fátítt að nokkur hlaut angur af öðrum sem ræddu saman í hálfum hljóðum í hvors eyra.  Nú öskra allir sem mest þeir mega með gemsana á lofti og fætur upp í sætum og skeyta lítt um þreytta samfarþega á leið heim úr vinnu.

Enda eru strætisvagnar einu staðirnir þar sem ég fæ enn kvíðaköst. Tuttugu tonna blikkbeljur með alla glugga lokaða, snarruglaða farþega og misjafna bílstjóra sem stöðva kannski við mannlausar biðstöðvar.  Ekki alveg mitt uppáhald.

Verð að hafa meiri stjórn á aðstæðum.  Þess vegna geng ég og hjóla á milli staða.