Öskudagur runninn upp.  Ætti kannski að mála mig ljósgrænan og þykjast vera Shrek.  Ganga á milli banka og verslana og syngja út nammi.  Gæti gengið upp.  Aldrei að vita.  Þyrfti samt að horfa á myndirnar til að búa mig undir hlutverkið.

Á sennilega eftir að horfa á allar frægar teiknimyndir síðan The Lion King kom út.  Einhver meinloka í mér sem gengur illa að laga.  Nenni varla að hanga yfir venjulegri kvikmynd og hvað þá teiknimynd.  Get varla hangið lengur en þrjú kortér í einu yfir kassanum.

Hvar stendur að reykingarfólk megi reykja inni í biðskýlum?  Hvergi!  Samt hrúgast þetta pakk inn í skýlið mitt fyrir utan MK og svælir mig út meðan ég bíð eftir vagninum.  Frekjur og fúlmenni!

Taldi mig óhultan hinum megin við götuna.  En nei.  Tvær skessur skunduðu yfir og drógu upp líknagla og eld.  Friðurinn var úti.  Neyddist til að færa mig fjarri þeim þvert gegn eigin vilja.  Samt aðallega til að þurfa ekki að hlýða á kvabbið í þeim.

Skrítið hvernig hugurinn velur minningar.  Skíðar framhjá þeim verstu og sópar syndunum til hliðar.  Allt til þess að við getum haldið áfram og staðið keik gagnvart speglinum sérhvern morgun.