Mikið var sorglegt að sjá þessar fáu, tryggu og gömlu hræður hylla forsetahjónin á Austurvelli.  Restin sat sem fastast á túninu og teygaði öl í góða veðrinu. Lögreglan setti samt upp þrælabönd svo lýðurinn gæti ekki nálgast elítuna á leið inn á Alþingi.  Erfðahylling hin síðari varð að fara fram án mótmæla.

Ólafi ber að þakka að helmingur þjóðarinnar er búinn að missa allan áhuga á forsetaembættinu.  Það verður sennilega lagt niður eftir fimmta kjörtímabil hans. Íslendingar vilja ekkert með kóng hafa. Jafnvel þótt hann sé kjörinn af gamalmennum landsins.

Framboð Þóru Arnórsdóttur leið fyrir tengsl hennar við Alþýðuflokkinn gamla og Samfylkinguna. Og engu líkara var en að fávitar stýrðu baráttunni með allskyns klúðri eins og „Þórudeginum“. Come on! Hressa stelpan var klædd upp sem miðaldra kerling með gamaldags hárgreiðslu.  Eitthvað sem á ekkert við myndarlega unga konu.

Ekki var á bætandi að forsetinn herjaði á maka Þóru með allskonar dylgjum og kallaði hana „puntudúkku“.  Gott ef þau ummæli hafi ekki unnið honum inn enn meira fylgi.  Íslendingar eru rugludallar sem heiðra skúrkinn. Ég skammast mín stundum fyrir að tilheyra slíkum hópi hálfvita.

Ef mér skjátlast ekki á þessi sami hópur af hálfvitum eftir að kjósa aftur yfir sig hrunflokkana að ári óminnug þess hverjir komu landinu á hausinn.  Þangað leitar klárinn þar sem hann er kvaldastur.  Íslenskri þjóð er ekki viðbjargandi!