Þjóðhátíð að baki með þrjár tilkynntar nauðganir, fjölda slagsmála og yfir 50 fíkniefnamál á afrekaskránni.  Áherslan hjá Eyjalöggunni var víst að ná sem flestum neysluskömmtum.  Ekki var stemning fyrir að útúrdópað lið vafraði um dalinn.

Halló! Megnið af liðinu var útúrdrukkið í dalnum. Hverju munaði um einhverja dópræfla. Svo er alveg fáranlegt að láta ungliðahreyfingar hjálparsveitanna sjá um að gæta svæðissins gegn einni djammnótt.

Þetta lið gengur um í hópum maulandi popp og pylsur.  Tilgangslaust að hafa þau kjagandi um upplýsta svæði dalsins í endurskinsvestum.  Tjaldsvæðin eru alveg skilin útundan.  Þar fara nauðganirnar fram.  Í myrkrinu og fjarri glaumnum uppi í brekku.

Meðan ekki er tekið almennilega á gæslunni og nauðganir teknar alvarlega, þá munu hvers kyns viðbjóðir halda áfram að sækja Þjóðhátíðina heim þess fullvissir að í skjóli myrkurs og hávaða frá sviðinu muni þeir ná sínu fram og sleppa við refsingu.

Lausnin er að láta atvinnufólk í öryggisgæslu sjá um gæsluna í dalnum.  Sendið þessa hjálparsveitakrakka heim til sín.  Þau gera ekkert gagn.  Takið upp gæslu þar sem tjöldin standa.  Stillið upp vörðum með vissu millibili.  Lýsið upp svæðið.

Og síðast en ekki síst.  Hleypið Stígamótum aftur inn í dalinn.  Bleikir fílar gerðu ekkert gagn.  Voru bara leiktjöld fyrir fjölmiðla og annað trúgjarnt fólk. Sölubrella eyjaskeggja til að þagga niður í gagnrýnisröddum upp á landi.

Græðgin virðist vera fyrir öllu hjá ÍBV.  Sálarlíf gesta hátíðarinnar skiptir engu.  Síst þeirra sem er nauðgað.  Mikilvægara var að greiða útbrunnum söngvara strákabands 9 milljónir fyrir að jarma í hljóðnemann í 90 mínútur en að koma í veg fyrir nauðganir með almennilegri gæslu.