Ég er ekkert viss um að mig langi aftur á Þjóðhátíð í Eyjum.  Fór síðast fyrir níu árum.  Sálin lék fyrir dansi síðasta kvöldið. Legend…ary!  Fannst ég þá strax vera orðinn allt of gamall fyrir þetta skrölt.  Hvað þá núna!

Man að við félagarnir vorum lítið spenntir fyrir Eyjum nema ef Sálin mætti á svæðið.  Samkvæmt því hefðum við sennilega setið heima í ár eða brunað norður (Ein með öllu) eða austur (Neistaflug) á eftir sveitinni.

Óttalegt drasl sem spilar út nóttina núna nema Buffið, Ham og Botnleðja. Breytir engu þó að einhverjir útbrunnir hollenskir rapparar (DOD) og enskur strákabandsgaur (Ronan Keating) mæti á svæðið.  Sálin rúlar!

Myndi kannski nenna ef ég væri með aðgang að hvítu tjaldi og húsnæði inn í Vestmannaeyjabæ. Og þá aðeins á sunnudeginum. Nenni ekki lengur að liggja á jörðinni í þrjár nætur og láta ræna mig um leið og ég bregð mér í sund eða eftir sveittum borgara og frönskum.

Jafnvel þó verðmætum sé komið í fokdýra gámageymslu er svefnpokunum rænt og tjaldinu jafnvel líka.  Sem segir allt um skítlegt eðli þjóðarinnar.  Hér hafa símaklefar aldrei getað þrifist. Eru eyðilagðir við fyrsta tækifæri.

Sem skýrir ef til vill af hverju ungum, íslenskum mönnum finnst sjálfsagt að nauðga stelpum sem eru erfiðar eða tregar í taumi. Kynfrelsi er einkaeign sérhvers einstaklings en íslenskir pungar virða þann eignarrétt ekkert frekar en á útilegugræjum Þjóðhátíðargesta.

Allt er þetta spurning um uppeldi og innrætingu í æsku.  Hugmyndir einstaklinga um heilbrigt samfélag.  Hvergi nema hér dettur fólki í hug að stela blaði úr blaðabunka sem bíður þess að vera borinn út.  Virðingin er engin.  Þess vegna hrundi Ísland og mun gera það aftur innan fárra ára ef við tökum ekki til í rassgötunum okkar.

Merkilegur andskoti.  Í Eyjum er maður laminn í hausinn af þekktum ofbeldismanni og það er fyrsta frétt. Honum var svo sleppt aftur inn í dal til að lemja fleiri í hausinn.

Næst er sagt frá stúlku sem „tilkynnti“ nauðgun.  Málið er í rannsókn og lögreglan verst allra frétta.  Greinilega viðkvæmt fyrir Þjóðhátíðarnefnd.  Ofbeldi og eiturlyf eru það hinsvegar ekki.

Myndavélakerfið er lofað í máli hrottans en Bleikir fílar harma nauðgunina og hrósa jafnframt fórnarlambinu fyrir að koma fram.  Hvar voruð þið þegar á hana var ráðist?  Hvernig væri að dröslast á fætur og finna gerandann. Sparka svo hressilega milli fóta hans.

Nei, allir eru bara voða sorrý.  Greyið stelpan að lenda í þessu.  Forvörn er ekki nóg. Eftirfylgni verður að fylgja með þegar rándýr nær að koma fram vilja sínum. Hundeltið kvikindið og geldið hann á staðnum með pungspörkum.  Dómskerfið mun bara sýkna hann.

Skil ekki þessa linkind gagnvart nauðgurum og barnaníðingum.  Engu líkara en að karllægt kerfið vilji ekki minnka eigin möguleika á sýknu ef þeir skyldu „lenda“ í því sjálfir að nauðga eða misnota.

Verstir eru vinirnir sem kóa með slíkum kvikindum.  Sem afsaka eftir á að hún hafi verið treg í taumi svo vinur þeirra þurfti að „sannfæra“ hana með smá aflsmunum að koma inn í tjald að ríða.

Virðingarleysið er algjört gagnvart kvenþjóðinni.  Og að þessum orðum skrifuðum hugsa einhverjir karlpungar mér þegjandi þörfina og fullyrða að ég sé kominn með leg.  Ég sé að svíkja karlþjóðina.  Við þá segi ég: Þið eruð ekki karlmenn. Langt í frá!

OCD (Obsessive–compulsive disorder) er alvarlegur geðsjúkdómur í sinni fyllstu mynd.  Þarf þá að halda honum niðri með lyfjum og/eða samtalsmeðferð.  Mörg okkar berum svipuð einkenni áráttuhegðunar en erum innan markanna.

Til að mynda stunda ég handþvott af miklum þrótti. Þoli ekki að finna lykt af höndunum mínum.  Tékka fimm sinnum eða oftar hvort kveikt sé á eldavélinni áður en ég yfirgef heimilið. Nægir þá ekki að skoða snerlana heldur verð ég einnig að strjúka yfir hellurnar og ofnhurðina.  Sama gildir um útihurðina.  Tékka margsinnis á henni.

Pennar og skrifblokkir veita mér öryggi.  Þau eru að finna í öllum herbergjum heima hjá mér nema á salerninu.  Ég get ekki gengið inn í bókabúð án þess að kaupa penna.  Þess vegna forðast ég slíkar verslanir.

Og núna skil ég af hverju ég skráði mig aftur og aftur til náms við Háskóla Íslands í sagnfræði án þess að ljúka nema einu og einu námskeiði eftir atvikum. Að vera skráður veitti mér öryggistilfinningu.  Staðfestingu á að ég væri á uppleið í lífinu…þó svo væri ekki í raun og veru.