Síðustu daga hef ég komist á fætur innan hverfisins með góðum hvíldum. Til heilsugæslunnar, út í búð og jafnvel í útskriftarveislu frænda míns (fékk far fram og til baka). Þess á milli hef ég bara sofið og hvílt skrokkinn. Verkjar enn út um allt og gruna að ég hafi brákað nokkur rifbein.

Hef ekkert heyrt í lögreglunni. Enda býst ég ekki við neinu frá þeim. Eiga sennilega eftir að kenna mér um að hafa gengið viljandi fyrir bílinn og sé því í sök. Eins tryggingafélagið. Öllu verður reynt að klína á mig. Er hálf hissa á að hafa ekki fengið hótunarsímtal utan úr bæ á ensku um að kæra ekki.

Er enn reiður helvítis bílstjóranum fyrir að halda því fram sigri hrósandi að hafa verið í rétti. Eins og ég hafi ráðist á sendibílinn hans af fyrra bragði. Svo fór hann í fórnarlambsgírinn um leið og hann sá villu síns vegar. Fór eitthvað að væla og vildi tala við mig. Eins og afsökun myndi firra hann allri sök.

Vonandi missir hann meiraprófið, ef hann er þá með eitthvert slíkt.

Vissulega má ég færa þakkir fyrir að hafa sloppið ótrúlega vel frá nánum kynnum við framenda Mercedes-Benz Sprinter sendibíls.

Samt er ég aðallega reiður og haldinn hefndarhug í garð bílstjórans sem rúllaði á mig. Alveg er ég viss um að hann sleppur með skrekkinn. Hvorki dóm né sekt. Fær í mestalagi punkta á ökuferilsskrá sína.

Vil því komast að því hver hann er og hvar hann á heima. Brjóta á honum að minnsta kosti aðra hnéskelina í takt við forna íslenska hefndarskyldu. Það er sanngjarnt!

Einhver brjálæðingur reyndi að drepa mig síðdegis á föstudaginn í Grafarvoginum af öllum stöðum.

Rúllaði miðlungsstóra sendibílnum sínum á mig þegar ég var gangandi á leið yfir götu. Splæsti á mig flugferð eftir götunni sem kostaði mig sprungna vör, blóðnasir og bólgið nef, sauma í vinstri olnboga og hægra hné, verki um allan skrokkinn ásamt marblettum og rispum.

Sex plús tímar á slysó eftir far þangað í sjúkrabíl. Hópur af atvinnubílstjórum þustu að þar sem ég lá í götunni eins og aumingi eftir morðtilraunina. Tékkuðu á mér og hringdu í 112. Báru mig upp á umferðareyju og létu mig leggjast þar til sjúkrabíllinn kom. Leiðréttu svo ákveðnir árásarmanninn þegar hann sagðist hafa verið í rétti.

Gangandi vegfarandi er ALLTAF í rétti. Þú sem bílstjóri átt engan rétt á að rúlla hann niður. Auk þess var grænn karl hjá mér. Að vísu á grænu beygjuljósi. Hef samt aldrei áður verið ekinn niður á beygjuljósi. Flestir bíða eftir að gangandi eru komnir yfir áður en þeir stíga á bensíngjöfina af krafti eins og þessi andskoti gerði.

Smeygði sér framhjá strætisvagninum sem beið og beygði til hægri á akrein sem er vanalega ætluð umferð beint áfram eða til vinstri. Ég átti mér enga undankomuleið. Bjóst hvorki við honum né sá hann fyrr en hann lenti á mér.

Eins gott a lögreglan kæri hann fyrir umferðarlagabrot. Ég mun kæra hann fyrir manndrápstilraun.