Heppni mín felst í því að blóðbíllinn kom í Marel. Mig langaði að gefa blóð en fékk það ekki vegna of hás blóðþrýstings. Var bent á að fara í tékk hjá lækninum mínum. Þar kom í ljós að ég þjáðist af of háum blóðþrýstingi og var kominn með áunna sykursýki.
Hefði sennilega aldrei komist að þessu nema fyrir tilviljun. Og er ævinlega þakklátur. Fékk lyf og leið betur. En það var ekki nóg. Ég hlýddi ekki nógu vel kallinu um að grennast. Nú er það breytt. Þoli ekki lengur aukakílóin. Þau skulu hverfa!
Svo margt fólk trassar að fara til læknis að tékka á stöðunni. Fær svo kannski heilablóðfall. Eitthvað sem má koma í veg fyrir með því að ná tökum á þrýstingnum í tíma.
Skammirnar (ráðleggingarnar) sem ég hef hlustað á í gegnum árin hafa haldið í mér lífinu. Síðastliðið ár fór ég þó yfir mörkin og var sendur í skammarkrókinn upp á göngudeild sykursjúkra á Borgarspítalanum. Var á góðri leið með að fá insúlínpenna og lenda á biðlista fyrir hjáveituaðgerð. Ég hélt nú ekki!
Náði að snúa þeim hryllingi við. Nú er stefnan bara niður þyngdarskalann. Ætla aldrei aftur að þyngjast. Allt annað er eigingirni og uppgjöf. Sykur er eitur og á ekki að vera nein fórn þó hann hverfi úr mataræðinu.