Ég þoli ekki líkamsræktarstöðvar.  Aðallega vegna þess að ég fæ innilokunarkennd inn á þeim.  Auk þess þoli ég ekki svitalykt af öðrum.  Eða margt fólk yfirleitt.  Líður best með sjálfum mér úti á göngu. Með nóg af súrefni. Öðrum óháður.  Sjálfum mér nægur.

Verð að hafa stjórn á aðstæðum annars fæ ég kvíðakast og get varla andað. Lenti óvænt í því í stætó um daginn.  Rigning úti og hitamolla inn í vagninum. Óþolandi, gargandi og graðir unglingar.  Var næstum farinn út fyrir tímann því ég var við það að fara að æla.

Frá því ég var krakki hef ég elskað göngur.  Að nota fæturna til að koma mér á milli staða.  Hjálpar til að ég varð blaðberi níu ára gamall og langt fram á unglingsár. Hefur hvatt mig sérstaklega að komast að því að ég væri kominn af indíánum í föðurættina.  Þvílík náttúrubörn sem láta smá göngutúr ekki aftra sér.

Enda lít ég ekki á fjarlægðir sem götur eða gatnamót, heldur hæðir og hóla. Hús eru bara hindranir í landslaginu sem nauðsynlegt er að sníða framhjá á leið minni.  Fæst ekki meira frelsi innan borgarmarkanna en með göngum og hjólreiðum.  Bílar eru málmkistur.  Stytting á lífinu.

Skammast mín hálfpartinn fyrir að vera blása út árangur minn gegn offitupúkanum á Facebook.  Er kannski í lagi þar sem um þriggja mánaða baráttu er að ræða og smá sigur.  Kann svo illa við þegar fólk er að gaspra dag hvern um slag sinn fyrir bættri heilsu.

Sum birta matseðil dagsins og myndir með.  Fara svo í lok dags yfir hve duglega þau tóku á í ræktinni.  Ég gæti ælt.  Hverjum er ekki sama.  Bara sýndarmennska til að keyra upp lítið sjálfstraust.  Hlýtur að nægja að segja frá árangri mánaðarins.

Síðustu kvöld hefur Kastljós sjónvarpsins fjallað um konur sem telja sig þjást af matarfíkn.  Hvað er það?  Af hverju þarf allt að vera fíkn?  Þær hafa reyndar náð góðum árangri í baráttu sinni við aukakílóin með því að vigta matinn ofan í sig.

Eitthvað sem ég myndi aldrei nenna.  Mér nægir að minnka og bæta skammtana og borða oftar yfir daginn.  Hreyfa mig duglega og drekka nóg af vatni.

Mér finnst vigtunin ganga út í öfgar og benda til þess að viðkomandi nenni ekki út fyrir hússins dyr til að hreyfa sig.  Ef þú ert byrjaður að vigta ofan í þig, þá er stuttur vegur að því að vigta úr þér inn á salerni.  Lífið á ekki að vera svona flókið.  Hreyfðu þig frekar og bættu blóðþrýstinginn!

Góð hreyfing og bætt mataræði er það eina sem hefur sannað sig til frambúðar gegn aukavigtinni.  Allt annað kallar að nýju á kílóin.  Sérstaklega þær lausnir þar sem viðkomandi losnar við meira en tvö til þrjú kíló á mánuði.

Þoli ekki þessar reynslusögur í DV eða í Íslandi í dag þar sem einhverjar hlussur hafa skorið af sér fjörtíu kíló á þremur mánuðum. Lífsstílsbreytingin verður að vera til frambúðar.  Ekki eitthvert átak til að passa í kjólinn fyrir jólin.  Hreinlega óeðlilegt að missa tíu kíló plús á mánuði.

Ég hitti aldrei föðurafa minn bandarískan.  Hann dó áður en ég fæddist og hefði sennilega ekkert viljað við mig kannast hefði hann lifað. Ekki vitjaði hann sonar síns, þ.e. föður míns, meðan hann lifði.

Skrifaði afabróður mínum Paul bréf þegar ég var sextán ára. Hafði afritað heimilisfangið aftan af bréfi sem hann sendi pabba. Paul svaraði og lýsti eldri bróður sínum fyrir mér í svo mörgum orðum:

Einfari sem þótti ekkert betra en að fara í göngutúra í skóginum.  Stundum niður að á að renna fyrir fisk.  Átti til að skipta skapi og gat verið fljótur upp. Var listhneigður og flinkur í höndunum.

Lýsing sem passar að stórum hluta við okkur systkinin.  Skrítið að fá svo nákvæma persónulýsingu frá frænda handan hafsins sem hefur bara hitt pabba okkar.

Hugsa stundum til þess að þessi nítján ára drengur var sendur yfir hafið úr friðsælu sveitinni sinni til Íslands í braggalíf og kulda.  Hér náði hann þó að heilla fallega og ákveðna jafnöldru sína með eldrautt hár og lögulega leggi. Eða öfugt. Veit ekki.  Niðurstaðan varð að minnsta kosti lítill drengur.

Skilst að afi hafi ekki verið sendur á vígstöðvarnar í Evrópu vegna ungs aldurs og fyrir að hafa logið til um nafn.  Velti því stundum fyrir mér hvort fleiri ástæður hafi ekki ráðið þar um.  Til að mynda andlegt atgervi.  Grunar að margir drengjanna sem biðu kallsins hér hafi ekki gengið alveg heilir til skógar.  En það er reyndar bara mín persónulega kenning.