Dagurinn sem ég kveið fyrir í allt sumar rann upp í gær. Ég mætti í þriggja mánaða tékk upp á göngudeild sykursjúkra í Fossvogi.  Bjóst nú ekki við miklu, en þó einhverju.

Fyrir þremur mánuðum síðan blasti við að ég þyrfti að fara sprauta mig með insúlíni eða fara inn á Reykjalund og svo í magahjáveituaðgerð. Allt þrennt hræddi mig svo að ég sneri við blaðinu. Því ég vissi þá, og veit enn betur nú, að ég get alveg grennt mig sjálfur án inngripa og aðgerða.

Sá læknirinn minn brosa í fyrsta skipti í gær.  Svo ánægður var hann með mig.  Lá við að ég færi að skæla þar og þá.  Ég trúði varla niðurstöðunum. Þvílíkur vindur í seglin. Ætla aldrei aftur að þyngjast! Nú liggur leiðin einungis beint niður þyngdarskalann.

Doktorinn spurði mig hvort þetta hefði verið mikil fórn fyrir mig og ég svaraði strax NEI.  Ávinningurinn er svo miklu sætari en nammið.  Eða helvítis nartið eftir kvöldmatinn sem á að vera síðasta máltíð dagsins.  Meira segja gervikólað er að detta út.  Hef ekki lengur lyst á því.  Vatnið er svo miklu betra.

Sparibuxurnar eru orðnar víðar í mittið. Get rennt upp 66° regnstakknum mínum.  Gengið nokkuð hraustlega milli staða án þess að hníga niður af mæði.  Stigið fram úr rúminu við fyrsta símagal í stað þess að liggja áfram fram yfir hádegi.

Trúi núna að allt sé mögulegt.  Lífið er rétt að byrja!

Af hverju segjum við alltaf „heyrðu“ í upphafi hverrar setningar?  Í Danmörku telst slíkt upphaf samræðna til dónaskapar.  Af hverju ekki hérna?  Þjáist íslenska þjóðin af heyrnarleysi?

Mín kenning er sú að við séum dónar og frekjur upp til hópa.  Í stað þess að biðja fólk um eitthvað segjum við þeim að gera það.  Boðháttur er ríkjandi málvenja á Íslandi.  Jafnvel í auglýsingum.

Á Íslandi snýst allt um að láta einhvern lúta að sinum vilja.  Drottnun og völd.

Fjölmenning er gæluverkefni íslenskra kvenna á vinstri vængnum.  Þær trúa því að allir kynþættir, þjóðir og trúarbrögð geti soðist saman í sömu súpu. Í krafti þeirrar trúar berjast þær fyrir karlkyns, arabíska flóttamenn sem vilja setjast hér að fyrst þeir komust ekki alla leið til Bandaríkjanna.

Hvað með arabískar konur sem komust ekki alla leið til fyrirheitna landssins?  Og börnin þeirra.  Af hverju eru þau ekki í Keflavík að Fitjum að sækja um pólítískt hæli? Kannski vegna þess að karlpungarnir þar skildu þær og börnin eftir í súpunni til að bjarga eigin skinni.

Ég varð hugsi þegar einn af téðum arabískum flóttamönnum lýsti því yfir að hann vildi setjast hér að.  Mennta sig og eignast fjölskyldu.  Sem sagt lokka einhverja íslenska stelpu inn í múslimskt hjónaband þar sem karlinn ræður öllu. Jafnvel lífi hennar og dætra þeirra.

Af hverju erum við að fylla landið af arabískum karlrembum?  Var ekki planið að ná fram jafnrétti? Ég skil engan veginn þetta dekur vinstri kvenna við karlkyns, arabíska flóttamenn.  Eru þær kannski að vonast eftir mannsefni?