„Ertu hommi“ spurði mig maður. „Það veit ég ekki“ sagði ég og svaraði víst rétt. Veit einhver okkar það fyrirfram án þess að hafa prófað? Hvernig er hægt að svara afdráttarlaust nei eða já?

Sjálfur svaraði ég svona án þess að hugsa. Hef reyndar pælt oft í spurningunni þau skipti sem virkilega myndarlegir og giftir menn hafa reynt við mig niður í bæ á djamminu.  Mjúkir menn eins og ég eru víst vinsælir hjá þeim sem búa enn inn í skápnum og vilja prófa.

Hef reyndar verið svolítið upp með mér að samkynhneigðir karlar hafi haft áhuga á mér meðan konur líta ekki við mér sökum offitu.  Allri athygli skal fagnað. Skítt að vera ekki á sömu síðu.  Annars ætti ég þvílíka möguleika á hösli. Kannski er lausnin að prófa.  Svona einu sinni?

Æ, veit það ekki.  Kann svo illa við skeggbrodda.

Þunglyndi er stórhættulegur sjúkdómur.  Hinir óheppnu þjást af honum upp úr þurru og berjast við hann allt lífið.  Hafa ekkert unnið sér til saka til að öðlast viðveru hans.  Ólíkt mér sem drakk mig inn í þunglyndi og kvíða.

Fyrir rúmum þremur árum síðan lá ég í sjálfsvorkunn í leiguherbergjum fjölbýlishúss sem áður hýstu þvottavélar og þurrkrými.  Deildi salerni með öðrum leigjanda neðar í ganginum.  Langaði mest til að deyja en bjó ekki yfir hugrekkinu til að klára dæmið.

Þrennt kom mér til bjargar.  Ísland hrundi.  Missti vinnuna.  Ég hætti að drekka mig í svefn.  Komst að því í kjölfarið að kvíðinn og þunglyndið höfðu stafað af drykkjunni. Þannig vaknar maður eftir neyslukvöld. Einn og yfirgefinn í þrá eftir vímu gærkvöldsins.  Kvíðinn og þunglyndur yfir að hún náist ekki.

Segi ekki að lífið í dag sé einhver dans á rósum en er þó mun skárra en volæðið áður í ruslahaugnum að Ástúni 12.  Besta sem húsfélagið þar gerði var segja mér upp leigusamningnum.  Ég þakka þeim heilshugar!  Annars hefði ég sennilega náð að tortíma sjálfum mér.

Í kjölfar uppsagnar leigusamningsins réru mamma og frænka mín öllum árum að því að tryggja mér núverandi húsnæði.  Get ekki þakkað þeim nægjanlega fyrir. Sjálfur hafði ég ekki rænu á því og hafði planað að kveikja í draslinu mínu og tjalda niður í Fossvogsdal það sumarið.  Haustið var óskrifað blað.

Síðan þá hef ég náð aftur talsverðum tengslum við lífið.  Kveikt aðeins á perunni.  Fattað hvers konar fáviti ég var orðinn. Reynt að skríða að bakkanum úr forinni og ná festu á þurru landi.

Hef reynt að leiðrétta það sem ég gerði fólki í vímunni. Sérstaklega það sem ég skrifaði fólki gegnum netið blindur af hatri út í sjálfan mig. Í huga mér var öll óhamingja mín öðrum að kenna.  Á samt mikið verk enn óunnið.

Ekkert er eins gott og að geta horfst aftur í augu við sjálfan sig í speglinum á morgnana.  Gat það ekki í mörg ár og horfði helst undan af skömm yfir því sem blasti við mér.  Þeirri sorgarmynd.

Segi ekki að ég sé orðinn allra.  Ég er enn bölvaður fáviti sem fer í taugarnar á mörgum. Barnlaus ræfill sem kann ekki á börn og þoli varla unglinga. Hrokafullur einstæðingur sem þykist vita allt best.  Sumt breytist ekki þrátt fyrir allt.

Þrátt fyrir gjörspillt samfélag þá erum við bara nokkuð heppin sem búum hérna á Klakanum … í samanburði við margar aðrar þjóðir.  Við erum góðu vön og myndum aldrei þola þau þriðju heims lífskjör aftur sem við bjuggum við á 19. öld.

Sagnfræðingur og viðmælandi á Útvarpi Sögu, hvers nafni ég náði ekki, heldur því sannlega fram að á Íslandi sé ekki elsta þjóðþing heimsins. Áður en við gengumst undir Noregskonung 1262 réðu þar morðóðir goðorðsmenn. Höfðingjar. Alls ekki þjóðin.

Eftir það tók við dómþing til 1800 sem réð engu.  Við endurreisnina 1845 fluttist þingið til Reykjavíkur þar sem gæðingar sveitahöfðingja eða þeir sjálfir tóku sæti. Enn ríkir sú regla nánast óbreytt samhliða breytingum á atvinnuvegum landsins í tímans rás.

Almenningur ræður engu frekar en á Þjóðveldisöld og er gabbaður á fjögurra ára fresti með hræðsluáróðri til að kjósa einn af fjórflokkunum.  Valdastéttirnar ráða enn sínu og níðast áfram á okkur ræflunum þrátt fyrir meint lýðræði.